T’U BIEM KAMBANAVE, TË THEMI SE BUZHALA NUK FLETË PËR TË MIRË

Afrim Caka

Tema për të cilën po shkruaj nuk është e re, por ndoshta edhe kanë folur e shkruar shumë në këtë në mënyrë për Berat Buzhalën në mediat shqiptare. Në Dardani ka dy rreziqe abuzimi me figuren e Donika Gërvallës. I pari u vërtetua në konceptin e TV- T7 në Prishtinë, i dyti është disi më i hollë, por po aq i rrezikshëm për ta zhvlerësuar këtë figur.

Ju pëlqen!

U bënë plot njëzet vjet qëkur, pas një rituali antik e të rexhur nga thellësia e decenieve, tymi i zi, i dalë nga oxhaku i një ndërtese të T7-shit, lajmëroi zgjedhje e një analisti të madh tjetër pas Baton Haxhiut. Shtëpia informative lajmëroi se ky analistë do të kishte emrin “analisti i të gjitha kohërave” Berat Buzhala.

Shpeshherë Berati vepron nëndheshëm dhe vetëm kur papritur e nxjerr kokën si urithi nga fundi i tokës për të shkërmoqur gjithçka me fuqin e mistershmë të tij.

Sa më shumë të zhytet Byzhala në vetminë e tij ekzistenciale, duke prerë urat e komunikimit me tjetrin që i qëndron përkarshi dhe që si ai ka një mision për të përçarë shqiptarët dhe për t’i shërbyer asaj kakofonie, a më shumë e keqja e tij merr forcë dhe godet pa pushuar optimizmin dhe godet pa pushuar optimizmin e dhe kuptimin e fjalës “analiza e jetës politike”.

Këtu pam foton e një mediokriteti. Sikur, filozofia e robërise, ajo që ishte gjykuar përherë më e keqe se vetë robëria apo nga Berat Buzhala, pikërishte në orën e lamtumires se tij, rrihte te mëkëmbej përseri si analistë. Gjithfar idesh të mbrapshta e antikombetare që vertiteshin përreth kokës së tij. A mund te quhej Donika Gërvalla urrejtëse e UÇK-es për ta dënuar Hashim Thaçin!

Zhurma që krijohet nga fjalët e një çmitizuesi, tingujt e një kakofonia çjerrëse të përditshme po kthehet në mbytëse për kombin dhe Ministren Moderne e Intelektuale, të bie menjëherë në media kjo kakofoni zhurmuese, gati-gati çoroditëse e shpeshherë e dhunshme e konfliktuale me shqiptarin kundër shqiptarit…

Rimohuesit, që s’mungojnë kurrë në kesi rastesh, Buzhala ishte si në ethe. Në media, mënxyra e tij po aq e palodhur e të arsyetuarit ishte si një makinë tipike sulmesh e shpifjesh.

Sulmet shpeshherë të drejtpërdrejta apo të tërthorta në media ndaj një figura si Donika Gërvalla tregojnë, më së paku, cektësi dhe më së shumti dashakeqësi e poshtërsi, përveçse konfirmon katërçipërisht përvojën e mospranimit të një politike të re e të pakorrutuar. Në fak, kjo lloj sjelljeje e tij përkon me sulme të drejtërdrejta ndaj figures së saj do të thosha të tipit “shpif, shpif se diçka mbetet”. Është një lloj fjalori rrugësh përballë që të cilës Berati nuk ka ç’të thotë, sepse është baltosur pa qenë nevoja.

Paradigma e Buzhalës si Mesia shpëtimtar, aq më tepër e njohur te mediatë në zi, ishte e pashmangëshme për shqiptarët. Buzhala i kishte të gjitha shenjat e duhura, e kishte “hieroren” si rrallëkush në Dardani pas Baton Haxhiut, e si të mos i mjaftonin ato genjeshtëra e mashtrime, e kishte shenjën e epërme “të Serbisë”, ai që shfaqej në formën e mjegulles acide, e që pikërisht me atë veçanti e afronte me “Serbinë”: mungesën e turpit në këtë dhe…

MekuliPress është në prag të mbylljes. MBËSHTETE SOT GAZETARINË E PAVARUR DHE ORIGJINALITETIN E MEKULIPRESS. Kemi shumë nevojë për mbështetjen tënde, i dashur lexues. NA NDIHMO sot, të paktën edhe me 1 Euro!