Flod Maloku

Nocioni i lirisë është fundamenti në të cilën qenia potencialisht hapë shtigjet drejt shpalosjes, në thelb, është edhe kushti parësor për një gjë të tillë. Po, qenia e lëshuar në ujin e lirisë, nuk garanton përbushjen e saj me përmbajtjën, që qenien do ta çlirojë nga të qenit vetëm qenie.

Në “Enciklopedinë e Shkencave Filozofike” Hegeli thotë: “Qenia dhe hiçi janë po e njejta gjë” Si mund të kuptohet një gjë e tillë?  Në njërën anë, qenia është gjithçkaja e çdo gjëje që është, meqenëse është, është në lidhje me gjithçka tjetër në një formë, në këtë formë, gjithçka është tërësia. E qenia si tërësia, nuk mund të jap më pak se sa të tërën, e kur e tëra jepet njëkohshëm si lëvizje, ajo vërbon gjithçka përballë si mangësi të kapjes e nxënies së të tërës në një. Njëashtu, sikurse shikojmë diellin drejtpërdrejt e tërësia e saj na vërbon, në të njejten kohë qenia si e tillë asgjë nuk tregon. Pra, mendimi i qenies së kulluar rezulton të jetë plotësisht bosh, e çka në këtë mendim të kulluar mendohet, është në të vërtet hiçi. Përcaktimi i qenies së kulluar dhe hiçit të kulluar përfundojnë si po të njëjtat dhe mendimi i qenies së kulluar me atë të hiçit të kulluar na del të jetë identik.

Ju pëlqen!

Pra, si qenie të kulluara ne nuk mund të përmbajmë kualitete me të cilat identifikohemi e biejmë, nga abstraksioni i kulluar në përmbajtjen e lidhjeve komplekse ndërmjet kualtiteteve e gjësendeve të ndryshme e të përcaktuara.

E në të njejtën kohë abstrahimi i nocioneve konkrete, si fenomenet e ndryshme shoqërore, si situatat e caktuara historike, si emri dhe mbiemri i përveçëm që qëndron mbi një veprimtari kronologjikisht të dokumentuar e rrjetësisht të lidhur me prodhimin e momentumeve politike e sociale, nuk aludon në analizën e vërtet e objektive të objektit si të tillë, sa reflekton në çdo formë të saj një vetëamnisti. Abstrahimet e tilla, të kapura nga ndonjë ngjarje a situatë, kanë validitetin e mendimit vetëm përmes metodës se reduksionizmit fenomenologjik, që njëmendtë të rënohet korruptimi i ngjarjes a situatës përmes abstrahimit në mbrojten e personit ose situatës. Pra, përmes reduksionizmit e zhvendosim apriori nga diskursi, që më pas qetësisht të operojmë mbi dhe në të.

Rëndësia e lirisë, është po aq afirmative sa edhe negative, në të parën qenies i hapë rrugët drejt konkretësisë e realizimit, e në të dytën e privon nga një gjë e tillë, duke e mbajtë nën grilat e potencës së të parës. Në të dyja rrafshet liria është kualitet fillestar, që duhet të rezultoj si qëllim përfundimtar.

Në qiellin e abstrahimeve, lehtë e vërteta konkrete rrëshqet në gjysmën e saj e edhe në të kundërtën, sikurse mendimi që mund të thyhet e të shkëputet nga vetja e tij e t’i hidhet velloja e opinionit.

Qenia duhet të aludojë të përmbushë qenien, më shumë se sa të mbetet vetëm qenie. Sado që,  burgosja në trup shpërfaqë një konkretësi, ajo jo gjithmonë është e tillë, ajo është urëlidhesja që qenien ta reduktosh në kualitete, rrjetëzime e interferime komplekse mendimesh e përjetimesh, që të realizohet një e bërë e re, si një e vërtet konkrete me shkallë abstrakte.

Po, duke u fshehur në fund pas saj, pra qenies, e për të ra në hiç, siç u tha më lartë, jeta do të jetë një e humbur, e kuptuar kurrë dhe e realizuar asnjëherë, të burgosur në impersonalizmin, ku natyrshëm, as vetën nuk njeh.

MekuliPress është në prag të mbylljes. MBËSHTETE SOT GAZETARINË E PAVARUR DHE ORIGJINALITETIN E MEKULIPRESS. Kemi shumë nevojë për mbështetjen tënde, i dashur lexues. NA NDIHMO sot të paktën edhe me 1 Euro!