Ballina Blog Faqe 2

Një dhëmb i sëmurë në nofullën e NATO-s, çfarë do të thotë ndërtimi i një baze ushtarake ruse në Serbi?

Nga Shaban Murati

Botuar në DITA

Ambasadori i Rusisë në Serbi, Aleksandër Bocan- Harçenko, dha në 8 gusht njoftimin bombë se Rusia do të ndërtojë një bazë të re ushtarake në Serbi. E shpërndanë menjëherë njoftimin anekënd Rusisë, Europës dhe botës agjencitë kryesore informative ruse, sepse autoriteti që e dha ishte ambasadori në Beograd, që përfaqëson qeverinë, presidentin dhe shtetin rus. “Rusia do të ndërtojë bazën e saj ushtarake në Serbi. Baza është çeshtje e vetë interesave të Rusisë”, shkruante agjencia informative proqeveritare ruse “ura.ru” në 8 gusht.

Në të njejtën ditë agjencia tjetër informative pro qeveritare “news.ru” shkruante që në titull me entusiazëm: “Vendosja e bazës ushtarake ruse në Serbi-një dhëmb i sëmurë në nofullën e NATO-s”. Agjencia tjetër ruse “nsn.ru” shkruante : “Një bazë ushtarake ruse në Serbi do të forconte statusin e saj si aleate e Rusisë”. Portali “glas.ru” trum betonte: ”Rusia prish planet e forcave të armatosura të NATO-s me ndihmën e Serbisë”. Portali “Vologda-poisk.ru” theksonte: “Një bazë e tillë është e favorshme për të dy vendet”. Portali “tsargrad.ru”: “Rusia ngrihet në mbrojtje të vëllezërve serbë. Ne duhet të bëjmë të pamundurën që regjimi i Vuçiçit të mbetet në pushtet”. Portali tjetër rus “eadaily.ru”: “Baza ushtarake ruse në Serbi do të kryejë detyra zbuluese”. Portali “nsk.tsargrad.ru”: “Baza ushtarake ruse në Serbi është vetëm hapi i parë. Loja filloi”. Dhe kështu mund të sillnim pafund emrat dhe linket e agjencive dhe mediave proqeveritare ruse, që në datën 8 gusht shpërdanë njoftimin e ambasadorit rus në Beograd se Rusia do të ndërtojë një bazë të re ushtarake në Serbi.

Është një zhvillim i pazakontë ne rajon, i cili duhet marrë shumë seriozisht, si për përmbajtjen dhe pasojat, ashtu dhe për përfaqësimin diplomatik me të cilin u shpall. Ndërtimi i një baze të re ushtarake të Rusisë në Serbi përbën një hap dhe akt të rëndë kërcënimi dhe rreziku ushtarak kundër shteteve dhe popujve të Ballkanit. Është një provokacioni i rëndë, që duhet të shungullojë kambanat në gjithë kryeqytetet e rajonit dhe në gjithë kryeqytetet e BE dhe të NATO-s. Ambasadori rus nuk e shpjegoi se si është arritur deri te marrëveshja për të ndërtuar bazën ushtarake ruse në Serbi. A është kjo rezultat i kërkesës së Rusisë apo rezultat i kërkesës së Serbisë dhe i presidentit të saj Vuçiç drejtuar Moskës dhe presidentit Putin për ndihmë ushtarake ndaj Serbisë. Ambasadori rus, siç njoftonte në 2 gusht agjencia ruse e lajmeve “rosbalt. ru”, kishte bërë të ditur se Serbia mund t’i drejtohet për ndihmë ushtarake Moskës në kuadrin e ashpërsimit të krizës me Kosovën. Shpallja tani e ndërtimit të një baze ushtarake ruse në Serbi lidhet me interesat e Rusisë në koniukturën e komplikuar aktuale ndërkombëtare të agresionit ushtarak rus në Ukrainë.

Rusia planifikon ta shtrijë konfliktin e armatosur në Ballkan dhe për këtë mund të përdorë vetëm Serbinë. Çeshtja e acarimit të tensioneve nga Serbia në kufirin me Kosovën dhe kërcënimet teatrale të BAZË E RE USHTARAKE RUSE NË SERBI presidentit Vuçiç për luftë kundër Kosovës janë preteksti i Rusisë për të vendosur bazën e saj ushtarake në Serbi, si një vatër zjarri e përhershme e Rusisë në Ballkan. Moska po synon t’i krijojë probleme sigurie dhe ushtarake NATO-s në rajonin e Ballkanit, ku ndodhen dhjetë shtete anëtare të NATO-s. E vetmja gropë e zezë antiatlantike është Serbia, aleatja e vetme strategjike e Moskës, e cila është gatëshme të instrumentalizohet nga Kremlini në funksion të strategjisë ruse të influencës në Ballkan. Duke i vënë në shërbim Rusisë territorin serb kundër Aleancës Atlantike Beogradi aspiron të shpërblehet nga Rusia për pretendimet e tij koloniale ndaj Kosovës. Është e qartë për të gjithë njerëzit me dy pare mend se presidenti Vuçiç e ka kërcënuar me luftë Kosovën tre herë brenda dhjetë muajve jo për targat. Ai ka veshur parzmoren e Millosheviçit për luftës, sepse aspiron të rimarrë pjesë të Kosovës dhe në rradhë të parë Veriun.

Llogaria e gabuar e Vuçiçit është se duke pasur bazën ushtarake ruse në Serbi ai do ta ketë gjoja më të lehtë të përballojë forcat e NATO-s, që ruajnë Kosovën. Në hakërrimet e tij të fundit të muajit korrik, gjeneralët e NATO-s i bënë të qartë presidentit serb se ai nuk mund të luajë me sigurinë dhe me integritetin e Kosovës dhe se forcat e NATO-s në Kosovë janë atje për ta garantuar sigurinë e shtetit të Kosovës. Ambicia e pashuar e Vuçiçit për rikolonizimin e Kosovës duket e ka nxitur të shpejtohet për të thirrur Rusinë për ndihmë usharake dhe për t’i dhënë lejen e ndërtimit të bazës ushzarake ruse në territorin serb. Realiteti i Ballkanit me tetë shtete anëtare të NATO-s rreth e qark Serbisë duhet t’i kujtojë presidentit halucinant serb se endrrat militariste të Millosheviçit kanë vdekur në vitin 1999 me ndërhyrjen e NATO-s në Serbi. Natyrisht ky veprim i pashembullt i rrezikshëm i lejimit të një baze ushtarake ruse në territorin e Serbisë përbën një akt armiqësor ndaj të gjitha shteteve ballkanike, që janë për orientimin euroatlantik dhe të cilat janë rreshtuar me BE dhe me Perëndimin për sanksionet kundër Rusisë.

Serbia refuzoi të bashkohet me sanksionet antiruse dhe presidenti Vuçiç u lavdërua se realizoi sigurinë energjitike me gazin rus. Por ambasadori rus në Beograd Harçenko në 8 gusht e lidhi direkt sigurinë enegjitike të Serbisë nga gazi rus me sigurinë e Moskës për të pasur një bazë ushtarake në Serbi. Bëhet e qarte se presidenti rus Putin i ka dhënë presidentit serb çmimin e lirë të gazit rus me çmimin e ndërtimit të bazës ushtarake ruse në Serbi. Shumë u habitën në muajin nëntor 2021 kur presidenti Putin i akordoi Serbisë një furnizim gjashtëmujor me gaz rus me çmim simbolik prej 270 dollarësh për metra kub në një kohë që çmimi i gazit në tregun europian ishte një mijë dollarë. Shumë u habitën edhe në muajin maj të këtij viti, kur Putin i akordoi Vuçiçit një kontratë të re trevjeçare të gazit të lirë rus për Serbinë me çmim 450 dollare për metra kubik. Asnjë diplomat me mend nuk e besoi se Putin po tregohej aq zemërgjërë për sytë e bukur të Vuçiçit. Disa u gabuan duke e shpjeguar se Putini kishte interes që Serba të mos bashkohej me sanksionet BE kundër Rusisë, sikur Rusisë mund t’i bënin dëm pickimet e një mikroshteti dhe mikroekonomie si Serbia.

Në gazetën “Dita” të datës 1.12.2021, në artikullin “Putini i vesh Vuçiçit këmishën e forcës” tërhiqet vëmendja se gazeta e njohur ruse “Pravda” në 26 nëntor 2021, duke shpjeguar arsyet e çmimit të lirë të gazit rus për Serbinë pas takimit Putin-Vuçiç në Soçi në 25 nëntor 2021, thekson se Kremlini po kërkon një bazë ushtarake ruse në Serbi në shkëmbim të çmimit të lirë të gazit. Nuk e kapën këtë sinjal rus qarqet diplomatike dhe analitike në rajon dhe në Europë. Tani shfaqet ambasadori i Rusisë në Beograd, që njofton se Moska do të ndërtojë një bazë ushtarake në territorin e Serbisë. Është një zhvillim i ri negativ dhe i rrezikshëm rajonal, që ka domethënie të shumfishtë. Së pari, ai përbën një sfidë direkte ndaj BE, e cila ka ushqyer dhe ushqen iluzione se me lëshimet e saj të paparimta ndaj Serbisë do ta largojë atë nga Rusia. Nuk dihet se çfarë tjetër duhet të presin burokratët diplomatë të BE që të kuptojnë se Beogradi është ulur në karrigen e Rusisë.

Së dyti, veprimi serb për pranimin e bazës ushtarake ruse përbën një sfidë direkte ndaj NATO-s. Sepse baza ushtarake ruse vjen në qendër të Ballanit në një rreze direkte kërcënuese ndaj gjitha shteteve anëtare të NATO-s në rajon. Nuk e di nëse kanë më gojë të flasin ata ushtarakë apo politikanë miopë të NATO-s, të cilët sa herë që vizitonin Beogradin lavdëronin të ashtuquajturin neutralitet ushtarak të Serbisë. Tani “neutraliteti ushtarak” i Serbisë po strehohet në bazën ushtarake ruse dhe NATO duhet të ndryshojë komplet planet e saj strategjike dhe usharake për Ballkanin, të cilit befas iu shfaq një vatër e madhe rreziku ndaj arkitekturës atlantike të sigurisë. Eksperti ushtarak rus Viktor Baranec shkruante për agjencinë informative ruse “news.ru” në 8 gusht lidhur me bazën e re ushtarake ruse në Serbi: ”Ky objekt bëhet plasdarmi më i fuqishëm në prapavijën e NATO-s, ku do të duhet të vendoset sistemi antiraketë dhe skuadrilje aeroplanësh rusë, që të kontrollohet qielli i rajonit”.

Së treti, është një sfidë ndaj shteteve të Ballkanit, që kanë ushqyer iluzione për Beogradin dhe kanë ndihmuar në armatosjen e Serbisë me armatime të sofistikuara ruse, duke i kaluar nëpër terriroret e tyre. Tani ato armë, bashkë me bazën ruse, do të drejtohen kundër të gjitha shteteve ballkanike anëtare të NATO-s. Portali rus “nsn.ru” shkruante në 8 gusht se baza ushtarake në Serbi demostron gatishmërinë e Rusisë për t’u kthyer në Ballkan për zgjidhjen e një sërë çeshtjesh rajonale. Së katërti, është një sfidë direkte ndaj Shqipërisë, Kosovës dhe kombit shqiptar. Serbia dhe Rusia po përpiqen që ta kamuflojnë vendosjen e bazës ushtarake ruse në Serbi sikur diktohet nga konflikti me Kosovën. Në fakt është e kundërta. Rusia po mbështet ushtarakisht Serbinë me bazë ushtarake për nevojat usharake ruse në Ballkan dhe pastaj për t’i shërbyer Serbisë që ta përdorë bazën ruse si shantazh ushtarak ndaj Kosovës për lëshime territoriale.

Së pesti, vendosja e bazës ushtarake ruse në Serbi është diskreditim dhe një demaskim i menjëhershëm dhe i plotë i projektit të presidentit Vuçiç për të ashtuquajturin “Ballkan të hapur”. Baza ushtarake ruse nuk po vjen që të sigurojë shalqinjtë e Konispolit të shkojnë shëndoshë në Beograd. Baza po vjen që Serbia të shtypë ballkanasit dhe shqiptarët në emër të Rusisë. Në një situatë të tillë rreziku te dera qeveria, diplomacia dhe shteti shqiptar duhet të ngrejnë alarmin strategjik dhe kombëtar, sepse një forcë e madhe armiqësore historike si Rusia po vringëllin armet te territoret e kombit shqiptar.

Shqipëria dhe Kosova duhet të denojnë politikën ushtarake proruse të Serbisë dhe qëllimet e saj të errta ndaj kombit shqiptar. Tani është koha më e përshtatëshme diplomatike dhe shtetërore që Shqipëria të tërhiqet nga “Ballkani i hapur” i presidentit serb dhe të shtërngojë rradhët e saj kombëtare me Kosovën. Një “Ballkan i hapur” me bazën ushtarake ruse në Serbi nuk i duhet askujt, që nuk e don rrezikun në vatrën e shtëpisë.

Ju pëlqen!

Rama i kënaqur nga takimi me Erdoganin: “Takim si gjithnjë vëllazëror me Presidentin Erdogan”

Kryeministri i Shqipërisë, Edi Rama ka takuar sot Presidentin turk Recep Tayyip Erdogan.

Gjatë vizitës së tij në Ankara, Rama është pritur në takim nga Erdogan ku ka folur për projekte konkrete për përballimin e krizës.

“Takim si gjithnjë vëllazëror me Presidentin Erdogan dhe projekte konkrete për përballimin e dy sfidave të madhe të kohës, garantimi i energjisë dhe lëndëve ushqimore bazë”, ka shkruar Rama në Facebook.

Rama ka shpërndarë edhe një foto duke shtrënguar duart me presidentin turk.

Ju pëlqen!

Parathënie për librin “Ndjesia e Aromave” të Arjola Kondakçiu

nga Nuri Plaku

Libri i ri “Ndjesia e Aromave” i poetes dhe gazetares Arjola Kondakçiu, është një prurje e ndjerë analitike ku përfshihen: reçensione për vëllimet me zhanre të ndryshme letrare, botime historiko – arkeologjike, arte figurative dhe një mozaik me prozë të shkurtër. Në përmbajtjen e tij të larmishme shfaqen mendime, konsiderata dhe interpretime dinjitoze, parë nga një këndvështrim krejt origjinal.

Të gjitha këto përcillen tek lexuesi nëpërmjet një komunikimi të hapur e të çiltër shpirtëror. Autorja, për gjithçka që trajton e mediton, përkushtohet me ndjenjë artistike, dashuri për punën e respekt për krijuesit. Veçanërisht “dashuria” është filli i kuq që përshkon tej e mbanë këtë libër. “Bota është bërë e përsosur nëpërmjet dashurisë”- thoshte Niçe.

Pikërisht nëpërmjet kësaj dashurie veprat e analizuara në librin e Arjolës na vijnë edhe më të bukura nga vetë bukuria e tyre. Kjo përbën një nga vlerat më të rëndësishme të këtij libri, e njëherazi edhe më interesante për lexuesin.

Për çdo libër që trajton, autorja përkushtohet të analizojë e vlerësojë përmbajtjen e tij në mënyrë të shpenguar, duke u bërë njëherazi edhe pjesë e tij krijuese. Ky element është një “postkrijim” i cili shërben si një igranazh për ta vënë veprën në lëvizje kohore e për ta sjellë në realitetet e reja pas botimit të saj. Kjo duket që në fillim tek analiza e fletëzave të librit poetik të shkrimtarit NOE. Ajo e nis shkrimin me një përshtypje befasuese dhe krejt të rastësishme të përjetuar në plazh, kur blen tek një shitës ambulant një kaush me fara luledielli. Teksa fillon të përtypë farat e para, vështron instiktivisht tekstin e kaushit, i cili përmban dy vargje poetike tunduese të një poeti të panjohur për të. Kaq mjafton dhe “urori” fillon të shkrepë xixat e para të frymëzimit. Pikërisht këtu fillon edhe “postkrijimi” i cili i ngjan një intrige të mbushur me jetë e domethënie proverbiale.

Natyrshëm tek autorja bëhet edhe dublimi i shijeve të saj: leximit të materialit në kaushin e lulediellit dhe vetë farave të lulediellit që mban kaushi i blerë. Kjo të kujton thënien e “verës së shishes e shishes së verës” me të cilën krijon edhe një paralel të dukshëm. Ashtu si shishja e verës të jep kënaqësi estetike në bazë të formës dhe etiketës së saj të reklamës, po kështu edhe kaushi i letrës të jep shije poetike nëpërmjet tekstit që mbart. Dhe autorja “luan” letrarisht me këtë fakt duke i dhënë atij rëndësinë e një “postkrijimi”, i cili përmban në vetvete një domethënie të madhe për kohën.

Nëpërmjet tij, autorja “shkarkon” te lexuesi dramën e madhe të fatit të zi të librit poetik, i cili në vend të shkojë në bibliotekat dhe lexuesit, katandiset të shërbejë tek shitësit ambulant për kaush farash luledielli. Ky element i futur në trajtesën kritike të poezisë, i tejkalon kufijtë e analizës së thjeshtë të një vepre, dhe kalon nga përmbajtja e saj në përmbajtjen e realitetit të sotëm shoqëror. Kjo përbën një karakteristikë të veçantë e të dallueshme të trajtesave letrare të A. Kondakçiut, të këndvështrimit të saj mbi vepra e autorë . “Këndo qoftë dhe me zërin e bretkosës” – thoshte Esenini, – mjafton të kesh zërin tënd.” Kjo lidhet me stilin e me individualitetin krijues, dhe si e tillë merr peshë të rëndësishme në biografinë krijuese të një autori, si në këtë rast. Dhe, duke dalë te stili i të shkruarit, mendoj se formimi i tij tek Arjola Kondakçiu vjen natyrshëm e i besueshëm.

Një veçori tjetër e këtij libri është edhe referenca e krijuesve të rinj. Autorja shpreh respekt për autorët e fillimit të rrugës letrare dhe ndërkohë i inkurajon edhe me besimin e saj për të ardhmen e tyre, ç’ka konfirmohet edhe nga vetë angazhimi i saj me këtë krijimtari.
Krahas materialit letrar, një vend të veçantë zënë edhe reçensionet e shkruara për libra historikë. Ky tipar duhet konsideruar një risi, për faktin se përzgjedhjet profesionale të kritikëve synojnë vetëm “kaushët” e gjinive të përcaktuara. Por pikërisht kjo thyerje e kornizave të tilla hap shtigje të reja për lexuesin, dhe “fryn” në libër si një fllad i freskët e shlodhës. Sot në historinë botërore, edhe vetë librat e historisë po synohet të shkruhen me elementë intimë nga jeta e personazheve, për ta bërë më joshës për lexuesin.

Libri mbyllet me disa skica të shkurtra letrare, të cilat janë “orkidetë” e çelura në pranverën e përheshme të këtij libri. Ato janë secila nga një rrjedhëz e vrullshme emotive, që shprehin vështrimin poetik të autores. “Të vështrosh, do të thotë të mbjellësh”, – thoshte poeti Oktavio Paz. Parë në këtë fokus, edhe Arjola Kondakçiu po mbjell gjurmët e saj të reja në kulturën letrare shqiptare. Uroj që ky libër, të jetë një gjurmë e pashlyeshme e punës dhe e mundit të saj shpirtëror!

Ju pëlqen!

Kujt i shërben Ministri i Jashtëm i Maqedonisë, Bujar Osmani?

Nga Enver Robelli

Bujar Osmani është Ministër i Punëve të Jashtme të Maqedonisë së Veriut. Ai e ushtron këtë funksion si përfaqësues i një partie shqiptare, pra BDI-së. Por kur e shikon deklaratën e tij mbi tensionet e fundit në veri të Kosovës, fitohet përshtypja se Bujar Osmani është ministër i Sllovakisë apo Qipros, të cilat nuk e kanë pranuar pavarësinë e Kosovës.

“Po e ndjekim situatën në Kosovën veriore me interes të madh”, shkruan Osmani në profilin e tij në Twitter. Pastaj vazhdon: “…përshëndesim deeskalimin e fundit. Inkurajojmë Kosovën dhe Serbinë që në përputhje me synimet dhe vlerat e mira fqinjësore dhe me mirëbesim t’i përmbahen asaj për çka janë pajtuar duke marrë parasysh kontekstin e ndjeshëm gjeopolitik”.

Deklarata e kryediplomatit të Shkupit tingëllon si e kopjuar nga prononcimet bajate të Josep Borrellit dhe Mirosllav Lajçakut ku faji u hidhet “të dyja palëve”. Deklarata e Osmanit i barazon palët, ndonëse dihet se kush është shkaktari i tensioneve në veri – është Serbia. Deklarata nuk i referohet fare sovranitetit të Kosovës, gjë që në kontekst të veriut është thelbësore.

Ekziston një vazhdimësi e sjelljes arrogante të Bujar Osmanit ndaj shtetit të Kosovës, siç tregojnë edhe dëshmitarë ndërkombëtarë. Për shembull: nuk ka ndodhur kurrë në historinë e re të shqiptarëve të ish-Jugosllavisë që mes politikanëve shqiptare të mos ketë shkëmbime dhe përshëndetje në takime e forume ndërkombëtare. Këtë precedent e ka krijuar Bujar Osmani. (Po flas këtu për shqiptarët e ish-Jugosllavisë, sepse Edi Rama është “rast tjetër”: ai mendon se mund t’i japë leksione Bullgarisë, ta akuzojë Millo Gjukanoviqin, të tallet me kryeministrin maqedonas dhe pa ia kërkuar askush të kërkojë mirëkuptim të Perëndimit për Serbinë e cila, sipas Edi Ramës, e ka vështirë të vendosë sanksione kundër Rusisë për shkak se Vlladimir Putini është i popullarizuar në Serbi. Putinin e ka bërë të popullarizuar në Serbi vetë Aleksandër Vuçiqi, por në këso tema të thella Edi Rama nuk futet).

Sjelljet skandaloze të Bujar Osmanit në raport me Kosovën do të ishte mirë të trajtoheshin me seriozitet dhe kritikë nga BDI dhe lideri i saj Ali Ahmeti. Ministrat shqiptarë në postet e tyre nuk duhet të harrojnë se aty janë edhe për shkak se janë shqiptarë, pra përfaqësojnë një trupë të caktuar elektorale, krahas lojalitetit të domosdoshëm ndaj shtetit maqedonas. Mbrojtja e shtetit të Kosovës është në interesin e Maqedonisë së Veriut dhe të shqiptarëve të atjeshëm.

Shqiptarët në Maqedoninë e Veriut gëzojnë të drejta të avancuara edhe falë rolit historik që ka luajtur Kosova dhe sidomos Prishtina – si qendër universitare që me dekada ka përgatitur gati krejt kuadrin arsimor, kulturor, politik dhe ekonomik të shqiptarëve të Maqedonisë së Veriut. Ka qenë krejtësisht e vetëkuptueshme që shkollat fillore dhe gjimnazet e Kosovës të hapnin dyert në fund të viteve 80-të për mijëra nxënës shqiptarë nga Maqedonia që regjimi i atëhershëm në Shkup i dëboi nga sistemi shkollor. Dhe ka qenë e vetëkuptueshme që mijëra shqiptarë nga Maqedonia më 1999 të hapin dyert e zemrat për refugjatët nga Kosova. Atëbotë qindra shqiptarë nga Maqedonia luftonin për çlirimin e Kosovës. Dy vite më vonë përkrahja për sigurimin e të drejtave të shqiptarëve të Maqedonisë erdhi sidomos nga Kosova. Politikanë e aktivistë politikë të Kosovës luajtën rol të rëndësishëm në bindjen e tre liderëve politikë shqiptarë të Maqedonisë (Arben Xhaferi, Ali Ahmeti dhe Imer Imeri) që në Prizren të nënshkruajnë një marrëveshje historike mbi të ardhmen e Maqedonisë dhe të shqiptarëve në këtë shtet.

Harresa, sjellja arrogante, shmangia e Kosovës, siç ka nisur ta praktikojë Ministri i Jashtëm i Maqedonisë, Bujar Osmani, është një njollë mbi këtë trashëgimi politike që daton nga koha e Ibrahim Rugovës, kur ekzistonte këshilli koordinues i partive politike të shqiptarëve të ish-Jugosllavisë (në fillim të viteve 90-të). Maqedonia dhe veçanërisht politikanët shqiptarë të atjeshëm nuk mund të sillen ndaj Kosovës si Sllovakia apo Qipro. Sepse nuk janë as sllovakë, as qipriotë, andaj s’kanë nevojë as t’i imitojnë për t’u dukur “europianë”. Sepse europian dhe proeuropian nuk të bën imitimi i banaliteteve, por qëndrimet e qarta.

Ju pëlqen!

Dasma shqiptare në një fshat të Prizrenit bëhet lajm në Reuters

Agjencia ndërkombëtare e lajmeve, Reuters ka shkruar për një dasmë shqiptare në fshatin Lubinjë e Ulët të Prizrenit, i cili banohet me boshnjakë. Martesa e Melsid Rexhepit me Melissa Guerrero nga SHBA-ja u bë temë në agjencinë e lajmeve me bazë në SHBA.

Amerikania Melissa Guerrero ishte e mahnitur kur mori pjesë në një dasmë tradicionale në vizitën e saj të parë në Lubinjë të Ulët afër qytetit të Prizrenit, në vitin 2013 për të takuar familjen e të dashurit të saj të shkollës së mesme dhe që ajo ëndërronte shumë që një të tillë ta bëjë edhe vetë.

Javën e kaluar Melissa, 30 vjeçe, e realizoi atë ëndërr. E veshur nga koka te këmbët me kostum tradicional, fytyra e saj e lyer me të bardhë me sprej të përpunuar dhe pika të kuqe, blu, ari dhe argjendi, ajo u martua me Melsid Rexhepin, i cili është nga një familje boshnjake në Kosovë, shkruan Reuters, transmeton Klankosova.tv.

Melsidi ishte vetëm shtatë vjeç kur filloi lufta në Kosovë dhe familja e tij u shpërngul për në Shtetet e Bashkuara të Amerikës.

Tutje, në shkrimin e publikuar nga Reuters, që i jep vëmendje traditës shqiptare në dasma, thuhet se “teksa Melissa përgatitej për ceremoninë e dasmës, muzika e fortë e daulleve binte teksa një grua e moshuar lyente fytyrën e saj, një proces që zgjat rreth dy orë gjatë së cilës nusja nuk mund të hapë sytë, të flasë me askënd ose të hajë ose pijë. Kuzhinierët që kishin therur një dem të madh përgatitën ushqim për një festë për qindra njerëz”.

Për ardhjen e parë të saj në Kosovë foli edhe Melissa, e cila tha se “kur erdha për herë të parë në vitin 2013, isha dëshmitare e një dasme këtu dhe thjesht mendova se ishte kaq e pasur dhe kaq e veçantë dhe është diçka që nuk e kisha parë kurrë askund tjetër në botë” tha ajo e cila është dizajnere grafike e linudr në Meksikë.

Ndërsa, për një ish-profesor të biologjisë në Prizren, Xhavit Rexhepi, të gjitha ngjyrat e linjat në fytyrën e nuses simbolizojnë lumturinë, dashurinë e respektin.

Ju pëlqen!

Etika në media dhe përgjegjësia e publikut

gezim mekuli

Në debatet mbi etikën në gazetari, opinioni publik luan një rol të veçantë. Përderisa publiku konsumon dhe thith vazhdimisht prodhimin medial, i takon pranuesit, pra opinionit publik, të këndellet dhe të analizojë se kush dhe si po e keqpërdor, kush po e instrumentalizon atë. Pra, publiku do të duhej të merrte mbi vete përgjegjësinë etike që i takon.

Shkruan: Gëzim Mekuli

Mediat, d.m.th. gazetarët, ofrojnë me pompozitet “mallin” e tyre, por është shikuesi, dëgjuesi dhe lexuesi është ai që vendos nëse i pëlqen apo jo ky “mall”. Po të ballafaqoheshin mediat me një opinion të tillë të vetëdijshëm, me siguri se mediave do t’u duhej të luftonin për cilësi, oferta të shëndosha dhe për lajme objektive.

Pra, nëpërmjet pjesëmarrjes aktive të opinionit publik në procesin e komunikimit përcaktohet shumë se çfarë cilësie dhe në çfarë shkalle do të bëhet ndërmjetësimi i etikës gazetareske dhe si rrjedhojë e kësaj edhe informimi i vetë opinionit në përgjithësi.

Në lidhje me këtë, deri vonë kishte shumë shkencëtarë që shihnin publikun krejt pasiv, si të pambrojtur dhe të pa ndihmë. Por, së voni shkencat e komunikimit zbuluan pranuesin aktiv, i cili i shfrytëzon mediat nga nevoja, ndaj dhe duhet ta ketë mundësinë që ai vetë të kryejë analizën dhe përzgjedhjen e tyre. Në këtë mënyrë pedagogjia e komunikimit synon dhe dëshiron që pranuesin “ta detyrojë” të emancipohet dhe “të mbushet mend”, sepse në mesin e tij qëndrojnë edhe shumë rrugaçë dhe analfabetë të quajtur gazetarë. Është kjo një ndër arsyet e shumta që duhet ta detyrojë pranuesin që të orientohet dhe të vetëdijesohet mirë në (mos)përdorimin dhe (mos)shfrytëzimin e mediave me përmbajtje ”të këqija”.

Si do të përfytyrohej dhe si do të dukej një publik i tillë me përgjegjësi të vetëdijshme etike?

Për këtë profesori i shkencave të komunikimit, amerikani Kliford Christians, shkruan: “Sikurse që mbijetesa njerëzore varet nga mbrojtja dhe kujdesi për natyrën, në të njëjtën shkallë kërkohet një ‘ekologji e kulturës’ (ku e dhe mediat bëjnë pjesë), një përkujdesje dhe një mbrojtje e saj”. Christians guximshëm fajëson dhe gjykon opinionin publik për përgjegjësi kolektive. Me përgjegjësinë kolektive nënkuptohet detyrimi moral që ka publiku ndaj proceseve sociale në përgjithësi dhe ndaj mediave në veçanti, për të nxitur informimin sa më objektiv e profesional të shoqërisë nëpërmjet një përcjelljeje të tillë, objektive dhe të vetëdijshme.

Nëse publiku do të ishte përgjegjës dhe bashkëfajtor për rrënimin dhe për zhbërjen e gazetarisë etike, atëherë do të duhej që këtij t’i bëhet e qartë se si do të duhej të zhvillohej procesi i konsumimit të mediave. Konsumimi me përgjegjësi i mediave masive nga pranuesi duhet të ndodhë jo vetëm për të nxitur cilësinë e mallit gazetaresk, por në radhë të parë për veten e tij dhe për të mirën e brezave që vijnë.

Struktura topografike e mediave shqipe nuk është aq e thjeshtë, përkundrazi, është shumëkomplekse, “plot male e kodra të larta, gropa e humnera të thella”. Gara për t’u ngjitur në këto male e kodra, nganjëherë, për ndokënd, është e lodhshme, e mundimshme dhe madje e paarritshme. Shumëkush në këtë ngjitje humb fuqinë, energjinë dhe përqendrimin, stërlodhet dhe s’e gjen më rrugën. Por, kjo ngjitje në këto “male e kodra të etikës” nuk duhet të ndërpritet, pavarësisht sa lodhje dhe sa sakrifica kërkon ajo.

Mediat do të ishin shtyllë e fortë dhe pozitive për opinionin dhe për shoqërinë, nëse do të kishin ”burrërinë” për të ”gërmuar dhe zbuluar” pasojat dhe shkakun e errësirës dhe të çrregullimit tonë kombëtarë e shoqëror.

/Botuar në vitin 2005/

Ju pëlqen!

“Vrasja e Kapodistrias”/ Gjon Gjika, shqiptari në krye të shtetit grek

Charalambos Pachis – The assassination of Capo D’istria” – “Vrasja e Capo D’istrias”

Kështu titullohet tabloja e mësipërme, kushtuar vrasjes së Gjon Gjikës, nga lagjia “Manalat” e Gjirokastrës. Në tablo jepet edhe Çelo Picari mbrapa, plaku me fustanellë dhe kapele të zezë.

Më herët, historiani Arben Llalla ka sjellë këto fakte, për shqiptarin e famshëm të Greqisë

Nga raca shqiptare kanë dalë burra që kanë udhëhequr Turqinë, Egjiptin, Italinë, Rumaninë, kanë qenë Papë edhe shumë kryetarë dhe kryeministra të Greqisë ishin me origjinë shqiptare. Nga 100 heronj të Kryengritjes greke të 1821-it, 90 prej tyre janë shqiptarë që sot njihen me emrin arvanitasit. Greqia disa herë është udhëhequr nga mbretërit edhe disa herë ka pasur Kryetar Republike, duke humbur drejtimin nga mbretërit. Nga studimet e mia shumë vjeçare kam nxjerrë biografitë e disa nga kryetarët e shtetit grek që lindën nga raca shqiptare. Kështu, kryetari i parë i Greqisë më 1828 deri më 1831 ishte Joani Kapodistria, më tej kemi më 1924-1926 admiralin Pavlos Kunduriotin, më 1926-ën, gjeneralin Teodor Pangallos, më 1926-1929 kemi përsëri admiralin Pavlos Kunduriotin, 1929-1935 kemi Aleksandro Zaimin, 1971 Jorgo Papadhopulos, edhe sot çamin Karolos Papuliasin. Pra, nga dymbëdhjetë kryetarë që kanë udhëhequr republikën greke nga 1828-ta e deri më sot 2007, shtatë prej tyre rrjedhin nga familje shqiptare. Sot do të shkruajmë për atë burrë që u zgjodh Kryetar i Parë i Greqisë së Pavarur më 1827-ën, Joani Kapodistira, i cili lindi në qytetin e Gjirokastrës në vitin 1776. Por, disa historianë grekë mëndjengushtë kanë falsifikuar biografinë e Kapodistrisë që ishte shqiptar, duke u munduar të fshehin historinë e vërtetë, por edhe këtë herë ata nuk ia arritën qëllimit dashakeqës, sepse në Greqi ka edhe nga ata studiues që e pranojnë të vërtetën sado që e hidhur të jetë për kombin grek.

Origjina shqiptare e Kontit Joani KAPODISTRIA (1776-1831)

Joani Kapodistria lindi në një familje gjirokastrite. Familja e tij për t’i shpëtuar ndjekjeve të turqve, u vendos në ishullin e Korfuzit. Këtë na e dëshmojnë shumë dokumente të historianëve grekë dhe shqiptarë. Historiani grek, Panajot Arvantinoit në enciklopedinë greke vëllimi i pestë, fq. 402 shkruan se Joani Kapodistria, Kryetari i parë i Greqisë ishte nga lagjja Manalat e qytetit të Gjirokastër.

Edhe historiani tjetër grek, Trifon Evangjelidhi në librin e tij “Historia e Joani Kapodistrias, qeveritar i Greqisë 1828-1831”, shkruan: “Kur u inaugurua në ishullin e Korfuzit monumenti i Joani Kapodistrias më 12 prill 1887, gazetarët grekë në Athinë shkruanin në shtypin e kohës se: Joani Kapodisrias e ka origjinën nga Gjirokastra e Epirit. Ndër ta, gazetarët Vasil Zoto, Teodor Bovo dhe Athanas Petrilli në gazetën “NEA EFHMERIDHA”(GAZETA E RE) të datave 10 dhe 12 maj 1887, deklaronin se Joani Kapodistria ishte nga Gjirokastra.

Prof. i madh Eqerem Çabej tregon se babai i Joani Kapodistrisë quhej Andon Gjika, i cili ndiqej nga turqit për arsye se bashkë me vëllanë e tij më të vogël kishte qenë pjesëmarrës në kryengritjen e Himarës. Ata për t’i shpëtuar ndjekjeve të turqve, u larguan për në ishullin e Korfuzit. Me vete Andon Gjika mori edhe dy djemtë e tij Vironin dhe Joanin (sot e kësaj dite në rrethin e Gjirokastër fëmijët pagëzohen me emrin Viron, një liqen midis Gjirokastër dhe fshatit Mashkullorë quhet Vironi). Ndërsa xhaxhai i Joaniti, Gjin Gjika mbeti në Gjirokastër dhe u kthye në fenë myslimane me emrin Ahmet dhe titull BEJ. Andon Gjikës i lindën edhe dy djem të tjerë kur u vendos në Korfuz, të cilët u quajtën Agustini dhe Grigori.
Profesor Drenika nga fshati Vunoi, shkruan se: Joani Kapodistria ka lidhje gjaku edhe me Elena Gjikën e njohur edhe me emrin Dora D’Istria. Vërehet se prapashtesa e Kapodistrisë ISTRIA është edhe mbiemri i Dora D’ISTRIA.

Po kështu, studiuesi juristi Mexhit Kokalari në librin “Epiri, Kryeqendra e qytëtrimit antik në Evropës”, sjell dëshmi se Joani Kapodistria ishte nga lagjia Manalat. Shtëpia e familjes së Joani Kapodistrisë është shpallur nga Instituti i Monumenteve të Kulturës të Tiranës Monument Kulture dhe ruhet nga shteti.

Në të vërtetë Joani Kapodistria quhej Gjon Gjika por, pasi në fëmijëri e birësoi familja e Viktor Kapodistrisë ai u quajt dhe u njoh Konti Joani Kapodistria, i cili u diplomua në mjekësi dhe drejtësi në Padova të Italisë. Familja e Viktor Kapodistrisë ishte vetë me origjinë shqiptare. Mbas vdekjes së Skënderbeut disa kontë si Brati, Dukainët, Brunet, Boriçi etj., emigruan në qytetin e Venedikut të Kapodistrias të Istrisë. Viktor Kapodistria në të vërtetë quhej Viktor Viktori, por pas një grindje me kontin Verzi e ndryshoi mbiemrin në Kapodistria në kujtim të vendlindjes së tij.

Karriera diplomatike dhe politike

Arsimin fillor dhe atë të mesëm mbaroi në ishullin e Korfuzit dhe më tej shkoi në Padova të Italisë ku u diplomua në degët e mjekësisë dhe të drejtësisë. Joani Kapodistria u emëruar në vitin 1799 drejtor i spitalit ushtarak të ushtrisë ruse pasi këta të fundit e kishin pushtuar ishullin në shkurt të po atij viti. Këtu i ka fillimit edhe karriera e Joanit në diplomacinë ruse. Në vitin 1800, ai emërohet ministër i Republikës së Shtatishujve të Jonit. Në vitin 1807 Jani Kapodistria emërohet nga cari i Rusisë Aleksandri I këshilltar në armatën ruse në Moldavi. Më tej pasi njihet nga afër me carin rus e zgjedh përfaqësues i diplomacisë ruse në Rumani. Pas sukseseve diplomatike nëpër sallonet e Europës ai emërohet ministër i jashtëm i Rusisë për Europën Jugore. Nga viti 1822 deri sa u zgjodh Kryetar i Greqisë më 1827 Kapodistria qëndroi në Zvicër duke bërë propagandë në sallonet e diplomacisë evropiane në favor të pavarësisë të Greqisë.

Në maj të vitit 1827 kryengritësit e revolucionit të 1821 miratuan një Kushtetutë e cila zgjodhi Kryetar të Greqisë Jani Kapodistrinë, i cili, e mori detyrën zyrtarisht në janar të 1828. Duhet thënë se pëlqimin për zgjedhjen e Joani Kapodistrisë si Kryetar i Greqisë e dhanë tre udhëheqësit e ushtrisë që ishin edhe këta shqiptar Teodor Kollokotroni, Gjeorgjoi Karaiskaqi dhe Gjeorgjio Kundurioti.
Joani ishte mjeshtër i artit të diplomacisë, por duke qenë njeri i formuar në traditat e autokracisë ruse, nuk gëzonte simpatinë e Asamblesë të Përgjithshme të Greqisë së re që po lindte. Kryetari i sapo zgjedhur Kapodistria synonte të realizonte dy projekte. Njëri ishte të krijonte bazat e një strukture shtetërore në një vend të rrënuar nga vite luftimesh të ashpra kundra turqve por edhe të një lufte klanesh të brendshme. Dhe i dyti të siguronte kufij sa më të favorshëm që të ishte e mundur për Greqinë e re. Por u ndesh me problemet e mëdha gjatë tre vjet e gjysmë që ai udhëhoqi Greqinë e vogël në ato vite të siguruar nga Britania e madhe, Rusia dhe Franca. Ajo fillonte në Artë dhe mbaronte në Volos. Joani Kapodistria punoi për të formuar ushtrinë kombëtare, zhvillimin e administratës dhe arsimit. Gjithashtu ai u përpoq që të caktonte pronarët e rinj të tokave dhe pronave të lira pas largimit të pronarëve turq, por ky projekt ndeshi në kundërshtimin e komandantëve ushtarak dhe të të pasurve të Peloponezit, të cilët ishin të vendosur për të marrë sa më shumë pjesë nga tokat e lira. Por, ai arriti suksese të mëdha në rrugët diplomatike, duke siguruar pavarësinë e një Greqie të vogël që më vonë do të zgjerohej në kurrizin e vendeve fqinje me të.

Urrejtjet që e çuan drejt vdekjes

Kapodistria shprehte mendimet dhe përbuzjet e tija për elitat e shoqërisë greke. Ai i quante Mitropolitët ortodoksë grek “turq të krishterë”, udhëheqësit ushtarak “kusarë”, intelektualët grek i quante “të pamend” dhe drejtuesit fetar të Fanarit në Stamboll “fëmijët e Satanait”. Duke shprehur këto mendime hapur për ata që sado pak kishin luajtur rol të rëndësishëm në luftën për fitimin e Pavarësisë dhe që prisnin drejtimin e pushtetit dhe njohjen publike të rregullave të shtetit, arriti të ngjallte zemërime dhe urrejtje. Më 9 tetor 1831 duke dalë nga kisha e Shën Spiridonit në ishullin e Nafplios që ishte kryeqyteti i Greqisë vritet në pabesi Kryetari Konti Joani Kapodistria nga dy njerëz të dërguar nga grupi i fuqishëm i Petrobej Mavromihalit të Manit të Peloponezit. Njëri nga atentatorët mbeti i vrarë në vend nga shkëmbi i zjarrit ndërsa tjetri u kap dhe u dënua nga gjykata pas disa ditësh me vdekje.

Trupi i Kapodistrisë u varros në ishullin e Korfuzit. Ai për sa kohë ishte Kryetar i Greqisë, nuk mori asnjëherë rrogë, por edhe pasurinë e tij ia fali shtetit grek që po lindte.

Pas kësaj vrasjeje, Greqia që tashmë kishte siguruar pavarësinë, do të zhytej në anarki, në një luftë të brendshme se kush do të zgjidhej Kryetar i Greqisë. Për disa kohë Greqia u udhëheq një këshill prej tre vetash; kapedani i madh Teodor Kollokotroni, vëllai i Joanit, Augusti dhe Jonai Koletis. Që të tre këta ishin shqiptar.

Më vonë, shtetet e mëdha Britania, Rusia dhe Franca që i kishin dhuruar pavarësinë Greqisë, vendosën të udhëhiqej nga një mbret europian. Ata ranë dakord në maj të vitit 1832, që djali i mbretit Ludvig i Bavarisë Oton, i cili ishte vetëm 17 vjeç, të zgjidhej mbret i Greqisë, detyrë të cilën e mori në shkurt të 1833-it dhe qëndroi në front deri në vitin 1862.

Ju pëlqen!

NATO paralajmëron: KFOR-i është i gatshëm të ndërhyjë nëse kërcënohet stabiliteti

Shefi i NATO-s, Jens Stoltenberg, ka kërkuar nga Serbia dhe Kosova të shmangin veprimet e njëanshme dhe të angazhohen në mënyrë konstruktive në dialog, duke thënë KFOR-i po e monitoron nga afër situatën dhe është i gatshëm të ndërhyjë nëse kërcënohet stabiliteti.

Në një intervistë për gazetën Vjesti nga Mali i Zi, sekretari i përgjithshëm i Aleancës Veri-Atlantike ka thënë se së fundmi ka diskutuar me lidershipin politik në Prishtinë dhe Beograd për tensionet në veri të Kosovës të shkaktuara nga Beogradi.

“Të gjitha palët duhet të qëndrojnë të qetë, të shmangin veprimet e njëanshme dhe të angazhohen në mënyrë konstruktive në dialog me ndërmjetësimin e BE-së. Në përputhje me mandatin e tij, misioni i KFOR-it po monitoron nga afër situatën dhe është i gatshëm të ndërhyjë nëse kërcënohet stabiliteti”, ka thënë ai.

Misioni ynë, ka shtuar Stoltenberg, është i përkushtuar për të siguruar një mjedis të sigurt dhe të sigurt dhe lirinë e lëvizjes për të gjithë njerëzit në Kosovë.

“NATO vazhdon të mbështesë plotësisht dialogun e ndërmjetësuar nga BE dhe ne u bëjmë thirrje të gjitha palëve që të vazhdojnë negociatat. Është thelbësore për paqen dhe sigurinë rajonale”, tha Stoltenberg.

Ju pëlqen!

Kjo është arsyeja e vërtetë pse gratë tradhëtojnë, thonë psikologët

Marrëdhëniet romantike afatgjata janë disa nga ato më domethënëset që mund të kultivojmë. Por nuk ka asnjë dyshim: kërkojnë shumë punë. Nga sigurimi që partneri juaj të ndihet i dashur dhe i kuptuar deri tek ndarja e detyrave të shtëpisë dhe përgjegjësive prindërore në një mënyrë që ju të dy e shihni të arsyeshme, komunikimi është thelbësor.

Nëse i neglizhoni këto gjëra – dhe, ndonjëherë, edhe nëse nuk i bëni – pabesia mund të vijë pa pritur. Dhe kjo, natyrisht, mund të sjellë katastrofën. Lexoni për të zbuluar arsyen e vërtetë pse gratë tradhtojnë – dhe mësoni se si ta mbani lidhjen tuaj të shëndetshme dhe të fortë në këtë proces.

Gratë tradhëtojnë për shkak të mungesës së një lidhje emocionale

Sipas ekspertëve, përfshirë psikologë dhe terapistë, arsyeja numër një pse gratë tradhtojnë në marrëdhënie është se nevojat e tyre emocionale nuk plotësohen. “Lidhja emocionale është themeli i kënaqësisë në çdo marrëdhënie,” thotë Lea McMahon, LPC, këshilltare e licencuar dhe profesoreshë e psikologjisë. “Gratë dëshirojnë vëmendje, mbështetje, dashuri dhe kujdes. Kur këto nevoja nuk plotësohen, ato ndihen të frustruara dhe të bezdisura.”

Po pse kjo çështje prek më shumë femrat sesa meshkujt? McMahon thotë se kjo është për shkak se gratë priren t’i kushtojnë një vlerë më të lartë këtij aspekti të marrëdhënies së tyre. “Burrat shpesh heqin dorë nga çështjet si mungesa e lidhjes emocionale dhe mungesa e komunikimit ndërsa fokusohen më së shumti në nevojat fizike”, thotë ajo.

Megjithatë, ka shumë arsye pse ndodh tradhëtia

Nuk është çudi, arsyet pse njerëzit tradhtojnë janë të ndryshme dhe komplekse. Një studim i vitit 2017 i botuar në Journal of Sexual Research synonte të hidhte dritë mbi këtë çështje. Në të, 495 pjesëmarrësve që kishin tradhëtuar partnerët e tyre iu kërkua të tregonin pse.

Një analizë e përgjigjeve të tyre gjeti tetë arsye kryesore: zemërim (për shembull, duke thënë “Partneri im kishte qenë më parë i pabesë”), vetëvlerësim (“Doja të ndihesha më mirë me veten time”), përkushtim i ulët (“Nuk isha shumë” e përkushtuar ndaj partnerit tim”), faktorë të situatave të papritura (“Isha i dehur dhe nuk mendoja qartë”), neglizhencë (“partneri im ishte emocionalisht i largët”), dëshira seksuale për personin me të cilin tradhtuan, nevoja për marrëdhënie seksuale të shumëllojshme dhe mungesa e dashurisë në marrëdhënien e tyre kryesore.

Studimi zbuloi se gratë zakonisht kishin marrëdhënie më të gjata se sa burrat. Ato gjithashtu kishin më shumë gjasa të rrëfenin lidhjen me partnerët e tyre.

Komunikimi është thelbësor për të zgjidhur këto probleme

Nëse ka një problem me lidhjen emocionale – ose ndonjë gjë tjetër – në marrëdhënien tuaj që keni frikë se mund të çojë në pabesi, gjëja më e rëndësishme që duhet të bëni është të flisni me partnerin. “Njerëzit nuk janë lexues të mendjes,” thotë Noelle Benach, LCPC, një terapiste seksi në Space Between Counseling Services. “Ndonjëherë partnerët tanë kanë nevojë për kujtesë dhe udhëzime në mënyrë që të kujdesen për ne.Komunikimi i nevojave tuaja drejtpërdrejt në një mënyrë të sigurt është një mënyrë për të ndikuar në mundësinë e përmbushjes së tyre.” Lini një kohë të dedikuar për të biseduar me partnerin për çështjen në fjalë dhe shikoni nëse të dy mund të gjeni një zgjidhje efektive.

Ju pëlqen!

Tradhëtia, ende një nga problemet e familjeve të ditëve të sotme. Një studim se pse ndodh ajo…

Tradhëtia është një nga fenomenet që tashmë nuk na bën më çudi. Dikur ishte ndër gjërat tabu në shoqërinë tonë, ndërsa tani është krejtësisht ndryshe. Kalimi i kohës ka sjellë me vete edhe ndryshimin e shoqërisë.

Në fakt, studimet shkencore kanë nxjerrë në pah se midis meshkujve dhe femrave, gjinia mashkullore është më e prirur që të tradhëtojë në një marrëdhënie. Arsyet janë të shumta. Vitet e fundit po diskutohet gjerësisht edhe mundësia e ndikimit të aspektit gjenetik në këtë fenomen. Kjo do të thotë: “Më të prirur për tradhëti janë ata që kodi gjenetik ua ka përcaktuar diçka të tillë”. Këta persona mund të mos kenë asnjë ndikim nga mjedisi, apo asnjë pakënaqësi nga partneri/ja aktuale dhe sërish të tradhëtojnë, sepse e kanë në ADN që duhet ta bëjnë një gjë të tillë. Këta persona duket sikur jetojnë për të tradhëtuar dhe fitojnë adrenalinë nga situatat e rrezikshme se mund të zbulohen duke tradhëtuar dikë.

Ndërkohë, krahas këtij përfundimi të mbështetur edhe nga psikologët, ka edhe plot shkaqe të tjera. Meshkujt, duke qenë se kanë shumë ego, e vlerësojnë shumë veten. Atyre u duket vetja në çdo moment si shumë tërheqës dhe u duket sikur asnjë femër nuk mund t’i refuzojë dot. Nëse mendon se pasi të martohesh me djalin që do, ai nuk do të shikojë femrat e tjera. Sigurisht që do t’i shikojë, sepse e tillë është natyra mashkullore. Pra, dhe pse mund të jenë të martuar me një person që nuk e meriton tradhëtinë, ata sërish kanë për t’i mbajtur sytë tek femrat e tjera, sepse mendojnë përherë se meritojnë më shumë.

Meshkujt lodhen më shpejt nga monotonia. Në fakt, të gjithë e dimë se ndjenja e kuriozitetit për çdo gjë është më e madhe tek meshkujt se sa tek femrat. Kjo gjë bën që ata të lodhen më tepër nga rutina e përditshme dhe një cilësi e tillë bie ndesh me atë të femrave. Natyra femërore preferon qetësinë dhe ndihet mirë edhe duke bërë të njëjtat gjëra, kurse meshkujt janë kureshtarë të zbulojnë përherë gjëra të reja. Kaq i vërtetë është ky pohim, saqë një prostitutë nga Mbretëria e Bashkuar, në librin e botuar mbi jetën e saj, pohon se meshkujt “mërziten” nga i njëjti trup. Sipas saj, ata shtojnë vetëbesimin nga lidhjet e fshehta që mund të mbajnë.

Duke pasur kompleksin e superioritetit, një grua nuk është e mjaftueshme për një mashkull. Meshkujt në pakënaqësinë më të vogël në çift, mendojnë se nuk e meritojnë atë jetë që po bëjnë, dhe se meritojnë shumë më tepër. Pa u menduar gjatë mbi pasojat, ata zgjedhin të tradhëtojnë.

Ne nuk i përjashtojmë rastet kur femrat tradhëtojnë, por kjo gjë prej tyre vjen kryesisht nga shkaqe emocionale dhe rrallë nga shkaqet e përmendura më sipër.

Ndaj, duam t’i themi gjithë femrave që e kanë vuajtur diçka të tillë. Mos e mendoni se problemi qëndron tek ju. Nuk e keni ju fajin se partneri që ju ka tradhëtuar, e ka në gjene tradhëtinë. Nuk e keni as ju fajin se ata vuajnë nga egoja dhe mbivlerësimi i vetes. Dhe aq më tepër, mos ia vini vetes fajin për një gjë të tillë, kur atyre nuk u pëlqen monotonia, apo rutina e përditshme. Jemi në Shqipëri dhe nuk i kemi kushtet të përjetojmë çdo ditë gjëra të reja. Nëse e bëjmë një ditë diçka ndryshe nga rutina, ditën tjetër do të kthehemi sërish në monotoninë e rutinës, sepse këto janë mundësitë në vendin tonë.

Nëse e sheh se ai ju tradhëton për shkak të një martese jo të lumtur, apo të mungesës së mirëkuptimit në çift, sërish mos e fajësoni veten. Dhe e dini pse? Jo vetëm për faktin se nuk ia vlen, por edhe për arsye të tjera. Së pari, sepse zakonisht në Shqipëri çiftet janë të tillë ku meshkujt janë më të mëdhenj se femrat dhe u takon atyre që t’i mendojnë më thellë gjërat për shkak të viteve që mbajnë më tepër mbi supe. Dhe së dyti, sepse ata duhet të kuptojnë se problemet në çift zgjidhen duke i diskutuar ato bashkë për të gjetur zgjidhjen më të mirë. Ti mos e fajëso veten për budallallëqet e dikujt që nuk të meriton. Nëse për të do të ishe aq e rëndësishme, ai nuk do të të zëvendësonte kurrë me dikë tjetër dhe kurrë mos e harro një gjë të tillë.

Ju pëlqen!

Lajmet e fundit