Nder njikto vênde per bukurí
Dhén t’ êm i shuemi jam tui dishrue ;
N’ gjytete t’ hueja, porsi n’ shkretí,
                                    Rrij tui gjimue.

 e bukur fusha kúr çilë prêndvéra,
Lulzim ká kopshti kúr lulet dalin ;
E drandofilles nder fushë tret’ éra
                                    E pertè malin.

Por gjith këto t’ mira ngushllim nuk m’ apin :
Per atdhé t’ êmin zêmra po m’ shkrihet ;
Njatjè kúr mêndja lëshon ndo ‘j herë vrapin
                                    Shêndi i pertrîhet.

Ju pëlqen!

Nder lisa t’ pýjve, bylbyl, tui këndue,
Për çérdhe tande po bân ankime ;
Mue, i mjerë bylbyli, po m’ pergián mue
                                    Me kto dertime.

Sá herë nen hije t’ nji farë çinarit,
Afer nji kronit qí i shkon perbrî,
Per vênd mêndohem, kû ndodha s’ parit,
                                    N’ vaj tui u shkrî.

E pves tui kjámun éren e kronin
Per fush’ e male kû mêndja m’ vret :
Por tui rrjedh uji, si e ká zakonin,
                                    Gjimon e s flet.

Prei mâjes t’ malit shikjoj lerg fushen
Kah dij se â fisi qi jeten m’ fali ;
Por prei trishtimit me lot syt m’ mbushen
                                    E s mund t’ i ndali.

O bjeshk’ e male, fusha t’ bekueme,
Kû vetë herherna per shetí shkoshe ;
O Maranaji, o Buen’ e mblëlueme
                                    Me bîmë gjellbroshe,

Kúr kam me u gëzue ? Nder njato kësolla
Mâ e pagjt’ e e kandshme m’ u dukte jeta ;
Nder dhéna t’ hueja, kû mbrapa u ndolla,
                                    Veç trishtim gjeta.

Na dha né t’ shkretve vetë Perendija
Mállin m’ u pamun, me ndêjë n’ nji votrë
Grueja me t’ shoqin, me prinden fëmija
                                    E vllau me motrë.

Njaj zêmrë nierit nuk ká qi udhtimin
Per mirakande merr me u bëgatue;
Lerg teje, o Shqype, kush lypë gjallimin
                                    Po, do mallkue.

Do vorre t’ réja ndodhë qi m’ kallxojnë
Ndoshta tui kjámun prei dhimet gjindja ;
Njitû, do t’ m’ flasin, t’ rrijn e pushojnë
                                    Vllaznit e prindja.

O Prind, o vllazen ! te’j vorr me jue
E gjáll e i dekun une do t’ rrij ;
Sá do n’ giûhë t’ ême kan me m’ urue :
                                    “Dritë pastë n’ lumní”.

D. Ndré Mjedja

Juvenilia (1928)

MekuliPress është në prag të mbylljes. MBËSHTETE SOT GAZETARINË E PAVARUR DHE ORIGJINALITETIN E MEKULIPRESS. Kemi shumë nevojë për mbështetjen tënde, i dashur lexues. NA NDIHMO sot të paktën edhe me 1 Euro!