Mendoj se gjithmonë e kam ditur; një ditë unë do të përfundoja duke trokitur tek ajo derë. Dhe ajo ditë ishte sonte. Shtëpia, pak a shumë, është siç e imagjinoja; një shtëpi në lagje në Floresta, me një kopsht përpara, nëse mund të quhet kopsht një copë toke katërkëndëshe e rrethuar me gardh hekuri ku mezi mbante një rrënjë trëndafili kinez dhe dy-tre lehe lulesh, mbuluar tani me barëra të këqija.

Nuk e di pse them tani, kur mund të ketë qenë përherë kështu. Në kopsht ka një dordolec, këtë nuk e kisha imagjinuar. I shoqi i Karolinës më tregoi se e kishte blerë ajo vetë një vit më parë. Karolina kishte mbërritur me taksi një natë me shi, e kishte lënë taksinë në rrugë, që të priste dhe kishte hyrë në shtëpi si furtunë: E lashtë taksinë te porta se nuk kisha më para – i qe drejtuar të shoqit – të lutem dil paguaje dhe merr dhe pakon me dordolecin.

-Ju e keni njohur mirë,- më tha ai, ndërkohë që unë nuk munda të dalloj dot asnjë qëllim të dyfishtë te fjalët e tij.- Pra, e dini si ishte ajo. Iu përgjigja duke i thënë të vërtetën. Ishte e vështirë të mos i thoshe të vërtetën atij njeriu të trishtuar dhe të përzemërt.

Ju pëlqen!

Por shtova se nuk isha i sigurt në e kisha njohur aq mirë.

– Kjo është e vërtetë, tha ai mendueshëm. – Nuk besoj të ketë njeri që ta ketë njohur vërtet, qeshi pa hidhërim dhe shtoi:- të paktën unë nuk e kam njohur kurrë.

Por kjo ndodhi shumë më vonë kur do të ikja, kur ishim ulur në kuzhinën e shtëpisë dhe kishte gjysmë ore që për herë të parë e shikonim njëri-tjetrin në fytyrë. Karolina ma kishte përmendur në dy – tri raste sikur ajo shtëpi me gjithçka kishte brenda, përfshi edhe të shoqin, ta paskëshin kopshtin e tyre të fshehtë si një parajsë të vogël, apo si diçka tjetër, ku unë nuk duhet të hyja.

Atë natë unë arrita të shkoja deri atje, si i komanduar nga një dëshirë e keqe dhe e huaj. Kishte muaj që i vija rrotull lagjes dhe pikërisht atë natë trokita te porta. Ai veshur me pizhame dhe me një pardesy hedhur krahëve doli dhe ma hapi portën. I thashë emrin tim. Nuk m’u përgjigj fare. Në atë çast doja t’i betohesha se nga vizita ime nuk mund t’i ndodhte asgjë e keqe.

-Më fal për pamjen, – foli më në fund ai. – Jam vetëm dhe nuk prisja njeri.

Kishte një çehre ashtu siç tha vetë. Çehren e një njeriu të vetmuar që nuk priste askënd. Unë kisha trokitur te dera e tij pa menduar se çdo t’i thosha, pa e ditur nëse vija për t’i thënë diçka. Nuk kisha arsyen më të vogël për të ardhur në shtëpi në orën dhjetë të natës. Ishte një situatë e sikletshme dhe absurde, për të mos thënë edhe më keq.

– Hyni, hyni, vendosi ai, menjëherë. -Ja erdha, sa të vishem.
– Ju lutem jo…Mendova një herë t’i thosha se do të ishte më mirë që të ikja, por aty për aty ndërrova mendje. -Jo zotëri, nuk keni pse të visheni ndryshe. Vetëm sa nuk i thashë që mund të shkonte e të vishej si të donte, se te mbrëmja ai ishte burri i Karolinës dhe se kjo ishte shtëpia e tij.

Gjithsesi, mua nuk më interesonte fare se si ishte veshur ai. Ndoshta do të ishte më mirë të heshtja për çfarë do të bënte, por ndjeva se, çfarëdo të ishte ajo për të cilën unë kisha ardhur të kërkoja, do më ndihmonte të isha i veshur më mirë se njeriu përballë meje, me pantofla dhe me pardesy hedhur mbi pizhame. Ja, kështu ndodhi kur mbërrita atje, por pastaj gjërat ndryshuan shumë. Ai ja ku ishte, në shtëpinë e tij, në kuzhinën e tij pranë një stufe prej hekuri, i mbështjellë rehatshëm me pizhamet e veta, ndërsa unë ndihesha si një ambasador i ardhur nga Hëna.

-Doni mate?, më pyeti gjithë përkujdesje.

Çuditërisht, i thashë po. Të gjerbje mate ishte një mënyrë për të ndenjur i heshtur pa e vënë re kohën.

– Karolina ndonjëherë në mëngjes pinte mate, me tërë butësinë dhe mënyrat e saj. Ishte shumë komike. Nga njëra anë e gojës thithte maten me tubin e futur në kubëz, sikur të qenkësh protagonistja e një teksti tangoje. Por, jo nuk ishte ashtu. Ajo gjerbte maten me fytyrën e menduar.

– Ju do të pyesni përse kam ardhur.
– Jo. Për shumë gjëra nuk pyes kurrë, veç kësaj, e kam ditur që një ditë do të takoheshim. Por, meqë e thoni vetë: pse keni ardhur?

Doja të ndieja agresionin dhe sfidë në zërin e tij. Nuk munda. Pyetja ishte një pyetje e mirëfilltë, pa asnjë nënkuptim. Ose edhe me gjëra të tjera brenda si, për shembull, ajo e fytyrës së menduar të Karolinës. Unë e njihja dhe e doja atë fytyrë. E kisha parë në muzg në ndonjë pastiçeri të mënjanuar, ndërkohë që ajo shikonte vegimin e vet në qelqin e dritares, duke sjellë nëpër dhëmbë një fill kashte. E kisha parë pasdite në apartamentin tim, kur ajo mendueshëm kafshonte një laps, ndërkohë që bënte një nga ato hartat e vogla apo planet e vendeve dhe shtëpive ku pati jetuar, kur kishte qenë vajzë, shtëpi dhe vende që përtej arsyeve dukeshin se ishin përtej fjalëve, përtej atyre që gjithnjë dyshoja se kishin ekzistuar ndonjëherë, ose në historinë që ajo më tregonte. Në të vërtetë unë, po ashtu e kisha parë shumë herë atë fytyrë të përhumbur e të pambrojtur, pothuajse më të zhveshur se trupi i saj, ama kurrë nuk e kisha parë në mëngjes, kur Karolina pinte mate, siç thoshte i shoqi. Mendova se ndoshta duhet ta falënderoja për këtë, megjithatë nuk e mora dot guximin. Më pas do të më ndodhte e njëjta gjë edhe me historinë e dordolecit.

Ai sapo më kishte pyetur se përse kisha ardhur.

– Nuk e di…, bëra një pauzë. Ajo çka m’u desh të shtoja ishte me paramendim keqdashëse. – Për kureshtje, – thashë.

Nuk e di ç’deshi të thoshte me atë, por më dha përshtypje se vërtet e paskësh marrë vesh. Mbërrita në apartamentin tim pas orës një të mëngjesit, gjë që tregonte se paskësha ndenjur me të rreth tri orë, megjithatë nuk kujtoja veç disa fragmente nga biseda jonë, fragmente që në pjesën më të madhe të tyre nuk kishin ndonjë kuptim. Kishim folur për politikën, për ndonjë lajm që jepte gazeta e mbrëmjes, lajm për një krim. Kishim folur për ashpërsinë e dimrit në Buones Aires. Dhe ja, tani duket sikur nuk paskëshim folur fare për Karolinën…

Në një çast ai më pyeti nëse doja të shikoja disa fotografi.

– Fotografi, përsëriti ai. Fotografi të Karolinës.
Unë bëra një nga ato gjestet e pakuptimta që mund t’i marrësh si të duash.

– Sikur është ca vonë, – thashë.

– Nuk është shumë vonë,-tha ai, duke u ngritur në këmbë. Ka kohë që edhe unë nuk i kam parë. Doli nga kuzhina dhe më la vetëm. Unë përfitova nga rasti për të vrojtuar përreth meje. U përpoqa ta imagjinoja Karolinën pranë asaj tryeze apo në majë të këmbëve duke u munduar të arrinte një tenxhere, një kusi qumështi. Ndoshta ishte diçka e tillë ajo që unë kisha ardhur të kërkoja në shtëpi. Në një nga muret pashë dy piktura shumë të vogla. U ngrita dhe u afrova për t’i vëzhguar nga afër. Nuk më thanë gjë. Qenë diçka si natyrë e qetë në miniaturë, kuzhina të vockla brenda njëra-tjetrës. Doja të dija nëse i kishte vendosur ajo, doja të dija nëse kishin pasur ndonjë kuptim për të, ditën që i kishte zgjedhur. Kur ai hyri përsëri në kuzhinë, pashë që kishte veshur, me nxitim një palë pantallona mbi pizhame, por ashtu edhe një pulovër të trashë që m’u duk se ishte endur me shtiza. Solli gjithashtu dhe një kuti kartoni. U ul pak larg meje dhe më zgjati fotografinë e parë: Karolina vetëm. Pas saj disa pemë. Mund të ishte në shesh apo në park. Mënjanoi disa dhe zgjati një tjetër. Përsëri Karolina vetëm, e ulur në gjunjë pranë një qeni që kishte ngritur këmbët e para lart. Ai shikoi dhe nja dy a tri të tjera, por te njëra prej tyre u ndal më shumë. I vuri ato poshtë të tjerave, në fund të kutisë, pastaj më zgjati një tjetër: Karolina vetëm. Atëherë ndjeva diçka të pakuptimtë. Ndjeva se ai burrë nuk donte të më plagoste.
-Kjo është shumë e bukur, tha ai.

Karolina pranë një kanali, duke qeshur.

-Po, i thashë pa menduar. Ishte vështirë ta shikoje kështu duke qeshur.

Ai më pa, sikur donte të më falënderonte.
-Kurrë nuk jam kthyer t’i shikoj. Tani është ndryshe.
-Ju nuk jeni në asnjë nga këto që më treguat, i thashë.
-Epo unë isha fotografi, tha ai.

Ja, pra gjithë kjo më kujtohet, nga gjithë çka ndodhi atë natë.
I thashë se duhet të ikja, dhe ai më shoqëroi deri te dera jashtë, por jo deri te gardhi. Dhe pikërisht ato çaste më tregoi historinë e dordolecit . Pastaj, kur unë po tërhiqja shulin e hekurt të portës, dëgjova zërin e tij pas shpinës sime.

– Ishte shumë e bukur, apo jo?
Dola, tërhoqa portën dhe nga trotuari, iu përgjigja.

– Po. Ishte shumë e bukur.
Më tha ta vizitoja përsëri ndonjë ditë. I thashë po.

– Abelardo Castillo

Përktheu: Bajram Karabolli/

Mekuli Press është në prag të mbylljes. Kemi nevojë për mbështetjen tënde, i dashur lexues. Na ndihmo sot edhe me vetëm 1 Euro! - FOTO: No copyright infringement is intended.