Ballina Blog

Vetmia është ilaç që shëron plagët e shpirtit, na ndihmon të gjejmë veten

Pse është vetmia kaq e frikshme? Mbase sepse kemi lindur dhe jemi rritur si kafshë sociale dhe për të qenë të lumtur na duhet vetëm pëlqimi dhe afërsia e të tjerëve. Ose ndoshta sepse si fëmijë, mësuam shumë herët të kuptonim, se çfarë do të thoshte të përjashtohesh dhe të mos ftohesh për ditëlindje.

Pastaj e provuam gjithashtu, atë ndjenjën e të qenit në qendër të universit të të tjerëve. Miqtë, bashkëpunëtorët dhe madje një shok i dashur na vendosën nën vëmendjen verbuese, duke u betuar për dashuri, afeksion dhe respekt të përjetshëm. Dhe ishte bukur.

A është kjo arsyeja pse kemi kaq shumë frikë nga vetmia? Pse kemi frikë se mos e humbasim atë vend nderi të fituar me vështirësi në shoqëri? Apo është për shkak se kemi frikë të jemi vetëm me veten tonë? Ne mund të zbulojmë se ndoshta të gjitha ato vezullime verbuese për të cilat kemi aq shumë dëshirë nuk na bëjnë të lumtur, ose që ndoshta kemi bërë shumë, shumë zgjedhje të këqija, vetëm për të kënaqur të tjerët.

Kështu që po, vetmia është e frikshme sepse me të, ne vërtet nuk mund të shtiremi ose të largohemi. Ajo është e tillë, çarmatosëse dhe e sinqertë, mbase edhe brutale, por është e vetmja që mund të na lejojë të shkojmë në fund të gjërave dhe ndjenjave, të na bëjë të përplasemi me monstrat tona dhe gjithashtu të fitojmë të gjitha ato luftëra, që kemi brenda dhe askush nuk e di.

Sepse është shumë e lehtë të akuzosh mikun apo të dashurin se na ka lënë vetëm, pa arsyetuar, pa pyetur veten se çfarë është ajo që na bën të ndihemi mirë ose keq, çfarë na bën të qajmë dhe të buzëqeshim, çfarë na bën të gjallë. Ne kemi një botë të pashkelur në zemrën dhe shpirtin tonë dhe vetëm në vetmi e takojmë veten, duke u përballur me aventurën më të rëndësishme.

Sigurisht, vetmia është e frikshme. Kjo ndjenjë e çorientimit që ndjeni kur mbërrin na bën të mos ndjehemi rehat. Do të kishte qenë shumë më lehtë nëse do të kishte qenë dikush pranë nesh të na thoshte: “Unë jam këtu pranë teje, jam pranë teje”, sikur të ishin fjalë magjike në gjendje të na lehtësonin të gjitha dhimbjet.

E vërteta është, megjithatë, se ne kurrë nuk jemi vetëm sepse kemi shoqërinë më të çmuar nga të gjithë: veten tonë. Sëmundja dhe më pas shërimi, vetmia është si një ilaç që shëron plagët e shpirtit dhe na ndihmon të gjejmë veten. Një shoqe e heshtur dhe mbrojtëse që është gjithmonë aty, edhe kur nuk duam ta shohim, edhe kur ia heshtim thirrjen dhe preferojmë të rrethohemi me trillime dhe lehtësi.

Kështu që po, nuk ka më frikë, nuk ka kompromise, nuk ka më vend për varësi emocionale ose sepse të vetëm ne ekzistojmë.

Ju pëlqen!

I dha njerëzimit një përshkrim të gjallë të botës së përtejme, kush ishte Dante Aligeri?

I lindur në Firence të Italisë në vitin 1265, Dante Aligeri, konsiderohet si një nga poetët më të rëndësishëm në histori. Kryevepra e tij, Komedia Hyjnore, është ende një ndër veprat me tëstudiuara në universitete dhe qarqe akademike. Por ja cilat janë disa nga detajet e kësaj vepre monumentale.

“Komedia Hyjnore” e Dantes, është një poemë e gjatë narrative

“Komedia Hyjnore” tregon udhëtimin e Dantes nëpër ferr, ku ai udhëhiqet nga poeti italian Virgjili, dhe një grua e quajtur Beatriçe, nëpër 9 rrathët koncentrikë të jetës së përtejme, që të gjitha të bazuara në mëkate të ndryshme.

Rrethi i parë është Limbo (Të Harruarit), ku ndodhen ata që nuk mund të shkojnë në Parajsë thjesht sepse nuk janë pagëzuar, apo që kanë lindur përpara Jezu Krishtit. E gjithë poema ka gjithsej 14.233 rreshta, pra më e gjatë se Odisea (12.110 rreshta), por më e shkurtër se Iliada (15.693 rreshta).

Për këtë poemë, Dante përdori në mënyrë të veçantë stilin “terza rima”, pra kur strofat ndahen në tre rreshta, ku rreshti i parë dhe i tretë mbarojnë me një rimë, ndërsa rreshti i dytë rimon me rreshtat e parë dhe të tretë të strofave pasuese.

“Komedia Hyjnore” është e ndarë në 3 libra: Ferri, Purgatori dhe Parajsa

Dante e shkroi këtë vepër nga viti 1308 deri në vitin 1321, kur edhe vdiq. Poema epike është e ndarë në tre pjesë (të quajtura kantikë), ku secila pjesë përmban 33 kanto, të cilat në thelb janë nënndarje. (Ndërkohë ka një kanto shtesë tek libri Ferri që shërben si hyrje, ndaj në total ka 100).

Në këtë vepër Dante i futi Papët në Ferr

Kur po shkruante librin “Ferri”, Dante e lejoi veten të luante rolin e Zotit, duke i ndëshkuar kundërshtarët e tij për trillimet ndaj tij, me një dënim të përjetshëm në Ferrin që krijoi nëpoemën e tij epike. Dy figura të famshme me të cilët ai u konfliktua ishin Papa Nikola III dhe Papa Bonifaci VIII, papati i të cilëve u karakterizua dhe përpjekja për të rritur pushtetin e Kishës Katolike.

Tek “Ferri”, Dante ndeshet me Papa Nikolën në rrethin e tetë të Ferrit, i cili është caktuar për ata që kanë kryer mëkatin e blerjes apo shitjes së privilegjeve fetare). Në këtë rreth, mëkatarët varrosen me kokën e zhytur nën ujë. Dhe ndërsa Dante kalon aty, Nikola i zhytur në ujë e ngatërron atë me Papa Bonifacin.

Pasi kupton se kë ka përballë, Nikola i thotë Dantes se Bonifaci do ta zëvendësojë atë në gropën e varrit sapo të vdesë (në atë botë, të mallkuarit mund të shohin të ardhmen). Bonifaci ishte pjesërisht përgjegjës për dëbimin e Dantes në jetën reale. Prandaj dëbimi në Ferr, edhe pse i trilluar, ishte pjesë e hakmarrjes së shkrimtarit.

“Maska e vdekjes” së Dantes, e cila është ekspozuar në “Palazzo Vecchio” në Firence, ndoshta nuk është e vërtetë

“Maska e vdekjes” e Dante Aligerit, që ndodhet aktualisht në “Palazzo Vecchio” të Firences, u bë e famshme vitet e fundit për faktin se ishte një nga elementët kryesore të komplotit në librin e shkrimtarit Den Braun “Inferno”, që është përshtatur edhe në një film.

Por studimet e fundit sugjerojnë se maska ​​në fjalë nuk është origjinale. Ajo ka shumë tëngjarë të jetë gdhendur në vitin 1483 nga Pjetro dhe Tulio Lombardo, pra më shumë se 160 vjet pas vdekjes së Dantes.

Dante konsiderohet si babai i gjuhës italiane

Duke zgjedhur që t’i shkruante veprat e tij kryesisht në dialektin vendas, toskan, në vend të latinishtes, që ishte shumë më e zakonshme për kohën, Dante ndihmoi që ajo që sot e njohim si italishtja, të ishte e aftë të shprehej në artet e mëdha.

Ndikimi i veprës së tij ishte aq i jashtëzakonshëm, saqë italishtja do të bëhej gjuha letrare mëe spikatur në të gjithë Evropën Perëndimore për shekuj me radhë. Dhe për shkak të kësaj, Dante cilësohet shpesh si “babai i gjuhës italiane”. Sot ekzistojnë ende në mbarë botën “Shoqëritë Dante Aligeri”, që kanë si mision promovimin e gjuhës dhe kulturës italiane.

U internua dhe u dënua me vdekje në fillimin e shekullit XIV. Dënimi u anulua vetëm në vitin 2008

Në vitin 1302, Dante ra viktimë e atyre që historianët i kanë cilësuar “akuza të sajuara” për përvetësim, kundërshtim ndaj Papës dhe autoriteteve fiorentine. Kur ai refuzoi të paraqitej

në gjyq për t’u përgjigjur për krimet e tij dhe të paguante një gjobë, u vendos që nëse do të shkelte sërish në Firence, do të digjej i gjallë në turrën e druve.

Rrjedhimisht, Dante i kaloi vitet e tij të mbetura duke bredhur sa andej-këtej, një mënyrë jetese që i dha atij frymëzimin për të shkruar “Komedinë Hyjnore”. Në vitin 2008, këshilli i qytetit të Firences votoi pro revokimit simbolik të dënimit me vdekje të Dantes, duke e rivendosur në vend nderin e tij.

Bazuar tek vepra, artisti italian i Rilindjes, Sandro Botiçeli, pikturoi një hartë të Ferrit

Ferri ka qenë subjekt i interpretimeve të panumërta artistike përgjatë shekujve. Por një nga më jetëgjatët dhe më me ndikimin erdhi nga piktura “Harta e Ferrit” të piktorit Sandro Botiçeli, bazuar në “Komedinë Hyjnore”, e cila ndodhet aktualisht në Bibliotekën e Vatikanit. Piktura e Botiçelit, është vetëm një pjesë e një dorëshkrimi më të madh me ilustrime, që ai krijoi bazuar tek poema, nga e cila kanë arritur deri në ditët tona vetëm 92 faqe.

Nëntë rrathët e Ferrit të Dantes

“Komedia Hyjnore” është ndoshta më e famshme për përshkrimet e saj të rrathëve të ndryshëm të Ferrit, ku secili përshkruan dënime të ndryshme që përputhen me mëkatet më të tmerrshme.

Rrethi i Parë: Harresa

Rrethi i dytë: Epshi

Rrethi i tretë: Grykësia

Rrethi i katërt: Lakmia

Rrethi i pestë: Zemërimi

Rrethi i gjashtë: Herezia

Rrethi i shtatë: Dhuna

Rrethi i tetë: Mashtrimi

Rrethi i nëntë: Tradhëtia.

Ju pëlqen!

Skema 3D, A mund të parandalohej tragjedia? Si e përplasi për vdekje komisari Tase vogëlushen 7-vjeçare në Himarë

Shënonte ora 13:50. Bledar Avdia me vajzën e tij 7-vjeçare Jonadën po qëndronin në bregun e detit në Potam. Edhe pse nuk e dinin, Babe e bije po jetonin çastet e fundit së bashku. Më pas erdhën minutat fatale për familjen Avdia. Një skaf që erdhi nga deti, i mori jetën mizorisht vogëlushes.

Çfarë ndodhi ne ato minuta dhe çfarë veprimesh kreu komisari Arjan Tase qe solli tragjedinë? Një dëshmitar okular që ndodhej 10 metra afër vendngjarjes rrëfen se si Arjan Tase kreu krimin e rende.

Rrëfimi tronditës i dëshmitarit: Një skaf u afrua në bregdet, ku aty po laheshin shumë pushues, skafi u ankorua në breg duke shpërfillur të gjithë pushuesit që ishin në breg dhe në det. Aty mori disa persona dhe më pas bëri një lëvizje shumë të shpejt, të beftë pas, pak metra, duke u munduar që helikat e skafit mos t’i takonin në gurë, dhe në atë moment pushuesit u alarmuan, shumë njerëz i bërtitën skafistit që të ndalonte, momenti i dytë ishte kur autori tentoi dhe e nxori skafin me një lëvizje shumë të fuqishme motorike paralel me bregun e detit, aty pamë shumë njerëz të cilët ishin në det, le të themi u ndikuan nga kjo lëvizje, u alarmuan edhe më shumë.

Pamë që babi i vajzës u godit nga skafi, ku shihnim kokën e tij që u fut poshtë skafit, edhe pse ne të gjithë si pushues bërtitëm, munduam ta ndalonim autorin, autori na shpërfilli të gjithë ne, nuk denjoi të na përgjigjej ose të bënte një veprim ku mund ta kishte parandaluar këtë tragjedi.

Autori me këtë dalje paralele me bregun, merr drejtimin e skafit për nga jugu, i dha më shumë gaz për t’u nisur nga bregu dhe në atë moment pamë tek pjesa e helikave të motorit shumë gjak…

Në atë moment u alarmuan të gjithë, i thamë, i bërtitëm autorit të ndalonte, ai tentoi të ikte edhe pasi e pa këtë skenë, me vetëdije të plotë, autori ishte i qetë, nuk pamë ndonjë ndryshim në sjelljen e tij, gjatë gjithë kohës ishte i vetëdijshëm dhe të gjithë ne shkuam të kapnim skafin dhe me duart tona e tërhoqëm atë në breg.

Në atë moment pamë dhe trupin e vajzës që e kishte nxjerr dikush, trupi i vajzës ishte i copëtuar nga helikat e skafit, dikush i hodhi peshqir sipër trupit të aj… ishte një situatë shumë shumë e rëndë”.

Por, çfarë thanë për ngjarjen në deklaratat zyrtare policia dhe agjencia e mbikëqyrjes policore AMP?! Në të dyja deklaratat ka një mospërputhje jo vetëm me njëra-tjetrën, por edhe me të vërtetën e ngjarjes. Në njoftimin e policisë Vlorë thuhet se skafi ka humbur kontrollin, ndërsa në njoftimin e AMP thuhet se Arjan Tase ka kryer manovrime të pakujdesshme 15 metra larg bregut për të kthyer mjetin lundrues sërish në det të hapur. Dëshmitari okular i ngjarjes hedh poshtë të dyja variantet, si të policisë dhe të AMP.

Si u hetua ngjarja dhe a kreu grupi hetimor të gjitha procedurat e nevojshme për administrimin e të gjitha provave me qëllim për zbardhjen e plote të ngjarjes. Por, si veprohet në të tilla ngjarje? Eksperti i sigurisë Fatjon Softa shpjegon me detaje se çfarq veprimesh hetimore duhet të bënte policia në këtë rast.

Dëshmitari okular tregon se në asnjë moment nuk pa që grupi hetimor të bënte një vëzhgim me detaje të vendit të ngjarjes dhe të administronte provat e nevojshme.

Komunikimi dhe veprimet e policisë kundrejt Arjan Tases në vendin e ngjarjes ishin sikur të kishte ndodhur një incident i vogël.

Hija e dyshimit për mënyrën se si u hetua ngjarja shtohet më shume kur mëson se një dite pas ngjarjes disa metra afër bregut të detit, aty ku ndodhej edhe një stacion për skafe, ishte hequr mbishkrimi për këtë aktivitet. Aty pranë ndodhet edhe një hotel kamerat e sigurisë së të cilit kanë regjistruar të gjithë ngjarjen. A u sekuestruan këto kamera?

Arjan Tases nuk iu sekuestruan të gjitha sendet personale që kishte në skaf dhe në çantë. Në asnjë deklaratë të policisë dhe AMP nuk thuhet nëse komisarit të policisë iu sekuestrua arma e shërbimit apo sende të tjera që kishte më vete.

Po ashtu autoritetet duhet të japin përgjigjen nëse, Arjan Tase ishte nën efektin e alkoolit apo nën efektin e lëndëve narkotike. E nëse këto analiza nuk janë bërë që në fillim kur ai u shoqërua, Prokuroria duhet të nis hetimet se përse testet u shmangën.

Sjellja e Arjan Tases pas ngjarjes është një tjetër arsye e fortë pse hetuesit duhet të thellojnë hetimet. Gjakftohtësia e tij pas ngjarjes është e frikshme, madje dëshmitari thotë që Tase kërcënoi edhe familjen e Jonadës.

Autori i krimit ndodhet në burg në akuzën e vrasjes me dashje indirekte, një akuzë që u ndryshua nga prokuroria pasi AMP e cilësoi si vrasje nga pakujdesia.

Shpresojmë që drejtësia të ngarkojë me përgjegjësinë e merituar autorin e krimit, që nesër në policinë e shtetit të mos emërohen Arjan Tase të tjerë, që me arrogancë shkelin ligjet e këtij vendi duke shkaktuar edhe tragjedi.

Sot, në sytë e Jonadës së vogël shohim parajsën ku ndodhet. E vogla pikëlloi gjithë Shqipërinë. Ajo erdhi nga jashtë vendit dhe Zoti e mori në vendlindjen e prindërve, aty ku po luante në breg, ku sytë e saj të bukur ishin bërë njësh me detin.

Familjes së saj Jonada i ka lënë një boshllëk që nuk zëvendësohet kurrë. Me pikëllim në shpirt Gjyshi i Jonadës, një njeri fisnik, jep mesazhin e tij dhe falenderon shqiptarët për mbështetjen.

“Unë nuk kam dashur të jem njëri prej atyre që e konverton tragjedinë në një show mediatik. Kam respektuar kodet e Gegërisë dhe të fisit tim të njohur të fshatit ‘ Berishë’. Përkushtimi i shqiptarëve dhe pjesëmarrja e tyre brenda e jashtë kufijve është ngushëllimi im familjarë. Ata dua t’i falenderoj pafundësisht e përjetësisht që jetuan me mua këtë tragjedi familjare duke i dhënë përmasa kombëtare. Me këtë dokumentar të lartësojmë Jonadën tonë të shtrenjtë si një përmendore e kohës së përbindëshave të pushtetit dhe që nëpërmjet dokumentarit t’u themi një mesazh shqiptarëve: – Kjo që ndodhi me Jonadën të mos përsëritet kurrë me tek asnjë familje shqiptare. Ne respektojmë kodin e heshtjes”.

Ju pëlqen!

“Jij, ajo çka je… Qëndro”, Poezia e fuqishme e Esat Mekulit

Lexoni poezinë inurajuese e me plot moral të Esat Mekuli, shkruar në burgun famkeq të Pejës në vitin 1940.
Kujt me dhunë
Mos iu shtro
Jij, ajo çka je…
Qëndro –
si t’ka hije –
Jo, jo! Po, Po.
Esat Mekuli (1940)
Ju pëlqen!

JO NAZIZMIT! Nobelisti gjerman

I lindur me unitetin gjerman Tomas Mani është një nga figurat më të mëdha në letërsinë evropiane të gjysmës së parë të shekullit të 20-të. Simbol i fjalës gjermane, shkrimtari nuk reshti së lartësuari në veprën e tij një këndvështrim të caktuar të Gjermanisë. I lindur me unitetin gjerman, përplasur në klimën nacionaliste që i parapriu Luftës së Madhe, i shpërblyer me çmimin “Nobel” në mes të krizës ekonomike dhe në mes të rritjes së nazizmit, çdo moment historik në jetën e Tomas Manit përshkon historinë e madhe të vendit të tij. “A mund ta tregojmë kohën?” – pyet narratori i “Malit magjik”. “Në të vërtetë, jo, kjo do të ishte një aventurë e çmendur”, – flet me vete.

Megjithatë, për këtë bëhet fjale.

Nuk është i riu Hans Kastrop personazhi kryesor i romanit, por vetë koha. Autori i “Malit magjik” ia ka kushtuar gjithë veprën e tij portretizimit të një kulture, që ai e konsideron të pandryshueshme dhe të përjetshme. Një kulturë që shkrihet në linjën e shkrimtarëve të mëdhenj romantikë, fuqia rikujtuese e së cilës i lejon Gjermanisë të kapërcejë mizoritë gjenocide të nazizmit. Duke celebruar këto rrënjë laike dhe këtë rrjedhë kulturore, Tomas Mani u ngrit kundër Rajhut të Tretë, gjithë duke ruajtur një lidhje estetike dhe artistike me vendin nga i cili duhej të arratisej nga viti 1933. Si e përkufizon Tomas Man gjermanitetin dhe si u bë ai simboli i saj? Si shkrimtar me qëndrim apolitik të deklaruar, si u pozicionua ai në këtë periudhë kaotike, veçanërisht përballë Rajhut të Tretë? Cilën Gjermani vazhdoi të promovonte dhe të mbronte, edhe kur u internua në Zvicër apo në SHBA? Lufta që Tomas Man drejtoi kundër nazizmit, që nga viti 1922, është një luftë shembullore, sepse është ajo e një shkrimtari liridashës dhe jo e një aktivisti. Ai favorizoi trillimin dhe mitin, si mjete për të luftuar kundër magjepsjes së ushtruar nga nazizmi dhe pohon qëndrueshmërinë e një Gjermanie kulturore, kozmopolite, burimi i një universi të huaj për të gjitha veçoritë etnike. Gëte, me të cilin identifikohet dhe ku projekton veten, është figura e kësaj Gjermanie.

“Thuajse të gjitha novelat e Tomas Manit kanë ambicien shumë moderniste, për të qenë reflektim i shoqërisë. Gjatë gjithë veprës së tij, ai do të përpiqet të shprehë kompleksitetin e shoqërisë gjermane dhe shoqërive evropiane, gjë që e bën atë një autor të madh gjerman, por edhe evropian”, – shprehet Jean-François Laplénie.

“Në vitin 1938, gjatë mërgimit të tij në Shtetet e Bashkuara, Tomas Mani mobilizoi statusin si shkrimtar gjerman, në përpjekje për t’u bërë thirrje gjermanëve të rebeloheshin kundër Rajhut të Tretë, me qëllim që t’i tregonte botës se Gjermania, nuk ishte nazizëm”.

Tomas Man dhe Hajnrih Man

Nëse karriera dhe krijimtaria e Tomas Manit u udhëhoqën nga shqetësimi për të kremtuar Gjermaninë e përjetshme, ato i përgjigjen edhe një logjike më intime. Shkrimtari i Gjermanisë, nӓ fakt nuk është i vetmi që ka marrë penën në familjen e tij. Fëmijët e tij, përfshi Klaus dhe Erika Man, kanë botuar revista dhe romane. Mbi të gjitha ishte vëllai i tij i madh, Hajnrih, ai që ndihmoi në krijimin e karrierës së Tomasit. Romani i famshëm: “Synimi i perandorit” (Der Untertan), i cili kërkon të përshkruajë poshtërsinë e borgjezisë gjermane të shoqërisë së paraluftës, u shfaq më pas në ekran në një film ku shfaqet dhe këndon Marlen Ditrih. Nëse dy vëllezërit kanë një ndjeshmëri të përbashkët dhe kjo i bën të përkushtohen për të përshkruar shpirtin gjerman dhe mundimet e saj, në të gjitha aspektet e tjera ata shpesh e kanë kundërshtuar njëri-tjetrin. Dy anët e së njëjtës medalje: krijimtaria letrare dhe orientimet politike, të cilay rezonojnë dhe përvijojnë konturet e peizazhit intelektual gjerman të kohës. “Ndërsa Tomas Man kërkon të jetë pjesë e një vargu shkrimtarësh nga Gjermania e përjetshme, i vëllai, Hajnrih, e sheh veten si trashëgimtar i iluminizmit francez. Për të, letërsia është një mjet për ta sjellë Gjermaninë në demokraci”, – vëren Frederic Teinturier.

Tomas Mani është shkrimtar me stil të jashtëzakonshëm. Krijimtaria, e konsiderueshme nga sasia, shquhet si për perfeksionin e formës, aq edhe nga pasuria e përmbajtjes. Ajo do të mbetet një nga dëshmitë më përfaqësuese dhe më të vlefshme të gjysmës së parë të shekullit të 20-të. Ai vëzhgoi botën, mendoi për problemet e saj dhe zbërtheu liritë e saj me një mendje sovrane. Tomas Man evokoi kalimin e kohës si askush tjetër. Në njëfarë mënyre, vepra e tij është qëndrim i çdo njeriu ndaj jetës. Qëndrimi individual përballet me mekanikën e grackave të mëdha – koha, vdekja, pyetjet që i ngremë vetes.

Ju pëlqen!

Përfundon fushata pro shamisë për vajzat e mitura në shkolla, organizatorët thonë se morën premtime nga Ministria për shfuqizimin e Udhëzimit

Organizatorët e kampanjës pro shamisë për vajzat e mitura në shkolla e kanë shpallur të përfunduar fushatën dhe kanë thënë se kanë marrë premtime nga ministria se Udhëzimi Administrativ që është në fuqi do të shfuqizohet.

Liridon Kurti iniciator i kësaj fushate ka bërë një postim në Facebook ku thotë se peticionin e kanë nënshkruar mbi 20 mijë persone prej të cilëve 45% femra dhe 55% meshkuj.

“Njoftojme opinionin publik se pas konfirmimit se kërkesa për anulim të nenit 3 paragrafi 1.13 të Udhëzimit Administrativ Nr. 06/2014 është marrë serioziosht dhe garancive që kjo dispozitë do të fshihet para fillimit të vitit të ri shkollor, kampanja #ndryshojeni_ua_për_shaminë shpallët e përfunduar. Peticioni online për 48 orë ka mbledhur mbi 20 000 nënshkrime nga të cilat 45% femra. Të dhënat personale do të asgjësohen në bazë të legjislacionit në fuqi. Falendërojmë secilin person që ka përkrahur këtë nismë fisnike, përmes të cilës është synuar t’i ipet fund diskriminimit dhe të garantohet qasje e barabartë në arsim”, ka shkruar ai.

Ai ka kërkuar që të ndalohen komentet nëpër postimet e bartësve të institucioneve dhe se do të shfrytëzojnë mjetet juridike në rast se ministria nuk përmbush premtimin e dhënë ndaj tyre.

“Ju sigurojmë se në rast se Ministria e Arsimit, Shkencës, Teknologjisë dhe Inovacionit nuk përmbush detyrimin ligjor, ashtu si ka premtuar se do ta bëj, do të shfryzëtojmë mjetet juridike në fuqi për të siguruar ligjshmërinë. Nga sot ju kërkojmë që të ndaloni së komentuari nëpër postimet e bartësve të funksioneve publike. Ju njoftojmë se çdo përdorim tani e tutje i hashtagut #ndryshojeni_ua_për_shaminë nuk ka asnjë lidhje me kampanjën dhe iniciatorët e saj”, ka thënë ai.

Ju pëlqen!

E çuditshme me i pa burrat kaq të organizum për me folë, e për me realizu një të drejtë të grave.

Eriona Hajdari

E çuditshme me i pa burrat kaq të organizum për me folë, e për me realizu një të drejtë të grave. Kjo nuk ka ndodhë ndonjëherë në vendin tonë, në asnjë situatë, edhe në ato më të vështirat për gratë.
Vesçse në tërë këtë diskutim për të drejta, duhet me pasë parasysh që standardet e dyfishta janë të padrejta. Nuk mundesh me u thirrë në të drejta për disa grupe, e me i kundërshtu me zell e fanatizëm për grupet tjera. Nuk mundesh për disa prej tyre me mohu çdo nen e dispozitë të cilitdo dokument shtetëror, e për disa të tjera me i citu ato. Nuk mundesh për një të drejtë të grave me e ngritë zërin, e për të drejtat e tjera që u takojnë atyre, por që në ndonjë mënyrë i cënojnë interesat e disave, me heshtë, e mos me i shty përpara.
Janë të ulëta përpjekjet e pasinqerta, ndërsa është për keqardhje që në tërë këtë diskutim kinse për gratë, ato vazhdojnë të nënçmohen e të ofendohen, ndoshta nga padituria, më tepër nga dashakeqësia.
Do ishte mirë, që secili me kuptu që nuk janë burrat ata që përcaktojnë se cilat të drejta duhet gratë me i gëzu apo se cilat prej tyre janë më të rëndësishme se të tjerat.
Çdo grua duhet ta gëzoj të drejtën që veten me e prezantu në mënyrën që ajo dëshiron, qoftë me mbulesë, apo edhe pa të, dhe asnjëra prej tyre nuk duhet të gjykohet për cilëndo zgjedhje. Çka është e rëndësishme këtu, është që njëri grup duke u thirrur në mbulesë, të mos i ofendoj gratë pa të. Dhe që grupi i dytë, t’i respektoj njësoj, e pa dallim, si gratë pa mbulesë, ashtu edhe ato të mbuluara.
Por akoma edhe më e rëndësishme është që të bëhet dallimi mes grave, si persona madhorë, të përgjegjshme e të afta për me i marrë vendimet për jetën e tyre, dhe vajzave të mitura, për të cilat botëkuptimet fetare janë vështirë të kuptueshme në atë moshë.
Lërini ato të rriten, e t’i marrin vendimet e tyre të pavarura, jashta çdo presioni e ndikimi.
Ky do ishte respekti që ato meritojnë, kjo do duhej të ishte sjellja që tregoni ndaj tyre, asgjë më pak se kaq!
Ju pëlqen!

PARADOKSI/ Kampanja që mori hov për lejimin e shamisë së fëmijëve në shkolla, 85% e tyre burra

Debati dhe fushata për gratë, pa pjesmarrjen e grave! Mesjeta, klima mesjetare e mendimi mesjetar nuk është ndryshe, posse atëherë nuk kishte internet e as facebook.
Ja, të nderuar, ky është diskriminimi dhe përjashtimi më i madh që i bëhet sot botës së grave, cupëzave e nënave tona nga ky soj i “burrave e i babave t’fortë” .
Një llogari në Twitter që merret me matjen e të dhënave nga fusha të ndryshme në Kosovë (Kos-data) së fundi ka publikuar përqindjen e burrave dhe grave që kanë kërkuar ndryshimin e Udhëzimit Administrativ që ndalon mbajtjen e shamisë nga vajzat në shkolla.
Sipas këtyre matjeve del se 85% e personave që kanë postuar hashtagun e kampanjës për ndryshimin e UA janë burra dhe vetëm 15% gra.
Të dashur lexues e lexuese,

Kjo është arsyeja përse kufiri për lejimin e bartjes së shamisë nga fëmijet në 16 + është qesharak, përbuzës, diskriminues, robërues, regresiv dhe, patjetër skllavërues.

Të jemi të qartë, ne nuk jemi kundës shamisë, por kundër shamisë në kokat e fëmijëve në shkollat publike.

Regres në mendime e në veprime!

Ju pëlqen!

S’kam parë pjesëmarrje të tillë si për problemin e shamisë që mbulon kokën, në diskutimin për cilësinë e vetë kokës

Nga Elvis Hoxha

Sa i takon fatit shtetndërtues të Kosovës, besoj se problemi nuk është shamia në shkollë, por cilësia e shkollës, përgatitja e stafit pedagogjik, thellësia e programit, larmia e lëndëve.

Nuk kam parë një pjesëmarrje të tillë si për problemin e shamisë që mbulon kokën, në diskutimin për cilësinë e vetë kokës.

Aty ku duhet pjesëmarrje në diskutimin publik, ne jemi indiferentë, ndërsa në të drejtën private, madje duhet të them intime të besimit, në marrim pjesë publikisht e masivisht.

Një gjë nuk po duket se e kuptojmë. Ne nuk jemi shtet fondamentalist ku administrimi i intimitetit të besimit rregullohet nga ekzekutivi. Në këtë mënyrë ne vetëm e vështirësojmë qeverisjen tonë si shtet, popull, komb e shoqëri. Duket sikur jemi një shoqëri që nuk i pëlqen të ndajë problemet për t’i zgjidhur, por vetëm t’i ngatërrojë për më e pasë sa më të vështirë të ardhmen.

Po pres me padurim që një ditë shoqëria të vlojë në debatin për cilësinë e dijes dhe kalimit të kohës te rinia, për tiparet pornografikë që po pushtojnë spektaklin dhe kulturën, për artin vulgar që na shurdhon veshët dhe na rrënon vështrimin, për punësimin varfanjak që e shkreton vullnetin e njeriu.

Por jo, deri tani asgjë.

Ju pëlqen!

Sot janë bërë 24 vjet, prej kur Adem Demaçi, mori detyrën e përfaqësuesit politik të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës

Sot janë bërë 24 vjet, prej kur Adem Demaçi, mori detyrën e përfaqësuesit politik të Ushtrisë Çlirimtare të Kosovës.

Ministri i Mbrojtjes, Armend Mehaj, ka thënë se përpjekjet e tij jetësore për liri, drejtësi e barazi, për të cilat vuajti tri dekada në burgjet e regjimit të pushtuesit, tani do të realizoheshin përmes luftës së armatosur çlirimtare.

“Ai shte prijësi ynë më i denjë, më i drejti, idealisti i pakompromis, më i guximshmi e më largpamësi ndër ne, i panënshtrueshëm, lirinë e deshi më shumë se çdo gjë tjetër:” Kam ecur lirshëm, sepse kam dashur të jem i lirë, unë nuk mund ta pranoja që të jetoja si një mi në një vrimë, për sa kohë që unë jetoj dua të jetoj si një luan. Kur më duhet të vdes, do të vdes”, ky ishte baca Adem. Në rrugën tonë drejt të ardhmes, në ndërtimin e Republikës, në forcimin e ushtrisë sonë, nuk kemi se si të ecim nëse bacën Adem nuk e kemi me vete. Sllogani “Rroftë Shqipëria, nëna jonë” i shkruar në secilin qytet të Kosovës më 12 prill 1964, është destinacioni që synonte baca Adem. Ai, UÇK-ja, Kosova, liria dhe Shqipëria, do të mbeten përjetësisht të pandarë nga njëri-tjetri”, thuhet në postimin e Mehaj.

Adem Demaçi njihet ndryshe edhe si Mandela i Kosovës, i cili kishte gjithnjë synim kombin e atdheun përpara gjithçkaje tjetër në jetë.

Ju pëlqen!

Lajmet e fundit