ARGËTIM
5 GËNJESHTRAT MË
TË MËDHA QË DALIN NGA GOJA E MESHKUJVE
Një nga ankesat më të mëdha të grave është se burrat
i gënjejnë. Ndërsa gratë janë të prirura t’i lënë ata
të ikin edhe pse dëshpërimisht duan t’i besojmë. Por
ju mund të jetoni një dashuri të lumtur...
Një nga ankesat më të mëdha të grave është se burrat
i gënjejnë. Ndërsa gratë janë të prirura t’i lënë ata
të ikin edhe pse dëshpërimisht duan t’i besojmë. Por
ju mund të jetoni një dashuri të lumtur duke njohur
gënjeshtrat e burrit e duke e pritur, që ai një ditë
të bëhet i përgjegjshëm. Ja pesë gënjeshtrat që kryesojnë
top-listën e atyre, që burrat thonë përditë dhe, arsyet
pse detyrohen të gënjëjnë:
1. Ajo është vetëm një mikeshë
Një grua e panjohur përgjigjet në telefonin e tij? Duke
fjetur në divan të duket sikur është gati për sulm,
të kapë telefonin nëse i bie? Shpenzon netë të gjata
me të? Me sa duket ajo është një “mikeshë ”?… Po, por
njëra me të cilën ai shkon në shtrat herë pas here.
Burrat thonë këtë gënjeshtër, pra është thjesht një
mike sepse duan të të bindin se është e pamundur që
ata të dalin me çdo grua, në jetën e tyre.”Mikeshë”
nuk mjafton për të qenë “e dashur” …por ai kurrë nuk
do të donte t’iu jepte fund krejtësisht gjërave, sidomos
në rastin kur kjo nuk ka lidhje me ty, sipas tij.
2.Jam gati të ndryshoj
Ka dy arsye pse meshkujt, të cilët momentalisht nuk
janë gati të ndryshojnë, thonë se jani gati për ta bërë.
E para sepse mendojnë se ju do t’i vini veshin këtij
premtimi. Ata e bëjnë për vete një grua duke u shprehur
interesin e tyre që ajo të jetë gruaja dhe nëna e fëmijëve
të tij, dhe kështu janë gati ta bëjnë këtë gënjështër
sa herë e kanë të nevojshme. Arsyeja tjetër është se
ata sinqerisht besojnë se do të ndryshojnë … deri në
pozicionin kur iu duhet ta mbajnë vërtet këtë premtim.
Dhe papritur ata vendosin që nuk është kjo ajo të cilën
ata kanë dashur të bëjnë tek vetja e tyre. E dhimbshme,
apo jo…
3. Nuk je ti problemi, jam unë
Nganjëherë ai ideali jeni ju. Burrat nuk janë aq të
zotë sa gratë në artin e bukur të diplomacisë në zgjidhjen
e konflikteve. Nëse një grua ndihet e çlirët ndërsa
i tregon një burri se nuk është e interesuar ndaj tij,
ai ndihet shumë i frikësuar nga komunikimi direkt. Kur
ai thotë “Nuk je ti problemi, jam unë”, në fakt është
duke thënë “Unë nuk ndiej dhe aq për ty”… Gjithmonë
i bie pak larg për të thënë atë që ndien vërtet.
4. Kam qenë dikur…
Kur një burrë është tashmë i njohur si mashtrues, falja
e parë që të ofron është se “ ka qenë dikur” . Në realitet,
të qenit mashtrues është motiv dhe mënyra e tij e të
sjellurit. Nëse burri juaj mashtron dhe betohet se nuk
do ta bëjë më, mos e merrni shumë për bazë fjalën e
tij. Ti nuk mund ta besosh se si ka mundësi që po tregohet
kaq i sinqertë me diçka, që sërish po ju gënjen.
5. Kurrë nuk do të të gënjej ty
Mund të jetë problem nëse një burrë mbron vazhdimisht
idenë se sa i ndershëm është. Nëse ai rregullisht ju
bën një sërë betimesh se nuk do t’ju gënjejë kurrë,
kjo mund të jetë një shenjë e pandershmërisë ndaj teje.
Të tjera gënjeshtra:
Do të telefonoj
Kur një burrë thotë “Do të telefonoj” , mendojmë se
ai mund të telefonojë në mos nesër, në një nga ditët
më të afërta. Por nëse të thotë ekzaktësisht kështu
ai ka parasysh se “mbase flasim ndonjëherë”.
Sapo kam bërë analizat
“Besomë mua!”, nuk mjafton për trupin tënd. Nëqoftëse
shëndeti seksual është i rëndësishëm për të, atëherë
është gjithashtu e rëndësishme të përdorë kontraceptivë,
gjithnjë, edhe me ju.
Jam tip i komplikuar
Jo, nuk është i komplikuar. E vërteta është se ai e
ka një të dashur, por i pëlqen të shkojë në shtrat dhe
me ty njëkohësisht.
S’shkoj kurrë në një shtëpi publike
Shumë gra mendojnë se të paktën këtë gjë burri i tyre
nuk e bën kurrë. Por industria e seksit fiton miliarda
çdo ditë…
Flasim më vonë
Të ka thënë kështu? Në fakt ka dashur të thotë “Le t’i
japim fund kësaj bisede dhe të mos i kthehemi kurrë
më”.
ARISTOTELI (384-322 p.e.r.), filozof i Gregisë
së lashtë
* E pyetën Aristotelin:
- Çfarë fiton kur mendohesh?
- Që të mos jesh kreditor kur thua të vërtetën.
* I dituri Aristotel shpesh thoshte:
- O miqtë e mi, nuk ka miq!
* Dikush i tha Aristotelit se disa miq të tij flisnin
keq për të mbrapa krahëve. Aristoteli i tha mikut:
- Që flasin keq për mua në mungesën time nuk ka asnjë
rëndësi, se në mungesë pranoj edhe të rrahin.
* Një llafazan foli e foli pa pushuar për më shumë
se një orë përpara Aristotelit. Kur mbaroi së foluri,
e pyeti Aristotelin:
- Nuk të habit gjithë kjo elokuencë?
- Për një gjë habitem! Ne që kishim veshë për të dëgjuar
dhe këmbë për të ikur, si nuk i vumë ato në punë?
* Një fjalëshumë po fliste me Aristotelin dhe nuk dinte
të pushonte. Meqenëse Aristoteli nuk po e ndiqte fare
në bisedë, ai i tha:
- Ndoshta po të mërzit me këto gjëra që të them dhe
që nuk të interesojnë, sepse të pengojnë në mendimet
e tua të mëdha.
- Oh, jo, - u përgjigj Aristoteli, - mund të vazhdosh
sepse sa më shumë që ti flet, aq më pak të dëgjoj unë.
EURIPIDI (480-496 p.e.r) dramaturg i shquar
i Greqisë së lashtë
* Euripidi përqëndrohej shumë kur shkruante tragjeditë
e tij dhe punonte me ngadalësi të madhe. Njëherë iu
ankua poetit Alçest për ngadalësinë e tij:
Kam tri ditë rresht që po punoj dhe kam arritur të shkruaj
vetëm katër vargje.
- Unë , - i tha Alçesti, - gjatë kësaj kohe kam përfunduar
një tragjedi.
Është e vërtetë, - u përgjigj Euripidi, - po vargjet
e tua po qëndrojnë
tri ditë, kurse të miat do të jetojnë në shekuj.
* Arkelau, mbrojtësi dhe miku i Euripidit, i shprehu
tragjedianit të madh dëshirën që të bëhej personazh
i shquar në ndonjë nga veprat e tij. Euripidi iu përgjigj:
- Nuk do qielli, që të bëhesh subjekt për tragjedi.
* Një sundimtar i mërguar nga Azia e vogël ishte vendosur
në Athinë. Atje u njoh me Euripidin dhe lidhi me të
një miqësi të ngushtë. - Është e vërtetë që kam humbur
një mbretëri, - thoshte ai, - por jam shpërblyer se
kam fituar një mik. Ky dëmshpërblim më mjafton.
* Kur u dha shfaqja e një tragjedie të Euripidit, athinasi
thanë se ishin mbledhur copa të ndryshme të papëlqyeshme.
Atëherë, në një shfaqje tjetër Euripidi doli në skenë
dhe thirri para shikuesve me zë të lartë:
- Unë nuk i kam shkruar tragjeditë e mia për të mësuar
prej jush, por për t'ju mësuar juve.
* Një pjesë të jetës së vet Euripidi e kaloi në mërgim
pranë pallatit të Arkelaut, mbretit të Maqedonisë, ku
u prit shumë-mirë.
Megjithëse te mbreti ishte shumë i mirëpritur, nuk e
shfrytëzoi kurrë rastin për të kërkuar gjë.
Në një banket mbretëror, ku ishte edhe Euripidi, Arkelau
i tha një skllavi:
- Merre këtë vazo (ishte një vazo e bukur me shumë vlerë)
dhe çoje në shtëpinë e Euripidit. Ai është i vetmi këtu
që nuk ka kërkuar gjë dhe është i vetmi i denjë për
një dhuratë të tillë.
PUSHKIN Aleksandër (1799-1837) poet i shquar,
themelues i letërsisë së re ruse
* Pushkini kishte mendimin se nga krushqitë me familjet
e huaja mbretërit e shteteve evropiane kishin gjithnjë
më pak gjak nga kombi i tyre dhe po bëheshin të huaj
për popullin e vet. Për t'u treguar bashk-atdhetarëve
të vet për Carët e Rusisë ai mori nga një hanxbi disa
gota bosh dhe një gotë plot me verë të kuqe.
- Kjo, - thoshte duke mbajtur në dorë gotën me verë,
është Pjetri ynë
i madh, njëqind herë rus.
Në gotën e dytë përzjeu gjysmën verë dhe gjysmën ujë,
në të tretën një çerek verë dhe në pjesën tjetër ujë
dhe gotën e fundit e mbushi vetëm me ujë dhe shumë pak
verë.
- Dhe këta, - thoshte ai, - janë pasardhësit. Cari i
atëhershëm Aleksandri II paraqitej me një gotë uji që
skuqej fare pak.
* Kur kishte miqësi të madhe me poetin e shquar polak
Miçkieviç një mik i tha:
- Kij kujdes Pushkin, ti e lavdëron vazhdimisht Miçkieviçin.
Mirëpo do të shohësh se një ditë ky djalosh do të ketë
më shumë popullaritet se ti.
- Miku im, kjo tashmë ka marrë fund. Dhe është një gjë
shumë e drejtë sepse Miçkieviçi është poet shumë më
i madh se unë.
* Miqtë e qortonin Pushkinin sepse nuk largohej kurrë
nga Rusia.
- Ka shumë botë për të parë, - i thoshin.
- E, ç'farë do të bëj nëpër botë? - u përgjigjej Pushkini.
Natyra më është paraqitur mua shumë më e bukur se sa
është në realitet. Mund të udhëtoj për t'u takuar me
njerëz të mëdhenj... kjo po, mirëpo nga çasti që kam
njohur Miçkieviçin, që është njeriu më i madh në botë,
me të tjerët nuk kam asnjë punë.
* Në Petërburg një poet polak me emrin Bulgarin, që
kishte marrë nënshtetësinë ruse nuk ia pëlqenin poemat.
Për këtë iu ankua Pushkinit dhe mossuksesin e tij lidhte
me origjinën polake. Pushkini iu përgjigj:
- E keqja nuk është se jeni polak. Edhe Miçkieviçi është
polak. Mund të ishit edhe tartar dhe nuk dotë dëmtoheshit
aspk. E keqja është se jeni Bulgarin, vetëm kjo ju dëmton.
* Kur Pushkini përfundoi "Boris Gudonovin"1}
nisi ta lexojë nëpër sallone. Censura ndërhyri që t'i
ndalonte këto lexime, sepse drama ende nuk kishte kaluar
nëpër kontrollin e saj. Madje i thanë se për këtë dramë
duhet të jepte mendim edhe vetë car Nikolla I. Cari
e lexoi dhe urdhëroi të hiqeshin skenat popullore dhe
vepra të merrte trajtën e një romani.
Pushkini atëherë e mbylli dramën e vet në arkë.
* Në teatër po luante aktorja e famshme e kohës Asenkova,
që Pushkini nuk e duronte dot. Të dy personat që Pushkini
kishte në krahë ishin entuziastë dhe duartrokisnin me
sa fuqi që kishin. Ata kur panë qëndrimin indiferent
të Pushkinit, folën me njëri - tjetrin.
- Duhet të jetë budalla.
- Zotërinj, - tha ai, - nuk jam budalla, këtë e kam
provuar, jam poeti Pushkin. Për fyerjen që më bëtë meritoi
që t'ju jap disa pëllëmbë secilit nga ju, por druaj
se nga zhurma e tyre aktorja mund të kujtojë se po e
duartrokas.
* Një ditë poeti ishte në humor të keq se nuk kishte
para:
Në atë kohë erdhi për ta takuar këpucari i tij. Duke
kujtuar se kishte
ardhur për t'i kërkuar paratë e këpucëve që kishte bërë
kohët e fundit,
Pushkini e priti shumë keq.
- Nuk kam asnjë dhjetësh që të jap! - ulëriu poeti.
- Po unë nuk kam ardhur për të marrë por për t'ju sjellë
- shpjegoi këpucari.
Kur pa se Pushkini mbeti i habitur ai vazhdoi:
- Kam prodhuar një xhelatinë për të lustruar këpucët
dhe për këtë do të dëshiroja që të bleja nja tetë fjalë
nga krijimtaria juaj, tetë fjalë që do të më shërbejnë
shumë për të bërë të njohur vlerat e lustrës sime.
- Ju jeni i çmendur!
- Jo aspak. Do të doja të shtypja mbi kutinë e lustrës
sime vargun tënd "më i qartë ditën, më i errët
natën". Dhe ju ofroj për këtë varg Pesëdhjetë rubla.
Nga gëzimi Pushkini pranoi menjëherë dhe i mori me kënaqësi
të pesdhjetë rublat
Kthehu në fillim
|
